با وجود خطر هولناک ناشی از هجوم آشور، نبی قومش را به پایداری بر ارادۀ خدا برای آنان میخواند. برکت خدا از خشمش فراتر میرود؛ ارادۀ او مغلوب تهدید آشور نمیشود. در واقع دشمن است که به پیشواز فاجعه میرود و داوری خدا را تجربه خواهد کرد. در این میان خدا قومش را ترک نمیکند یا از حمایت هرروزۀ آنان بازنمیایستد. اوج حوادثی که آنان در این عرصه تجربه میکنند، نشانۀ داوری خدا به ضد آنان نیست اما آزمایشی حقیقی است.
برای ما درک تفاوت میان داوری و آزمایش دشوار است. انتظار داریم حمایت خدا به گونهای در برطرف کردن سختیهای ما و حل مشکلاتمان خود را نشان دهد. انتظار داریم پاداش ایمانمان را بگیریم، اما همیشه پاداش ایمان را در زمان حال یا حتی در دوران زندگیمان تجربه نمیکنیم. اغلب از ما انتظار میرود که مشکلات و تردیدهای طولانی را به دوش بگیریم و آنها را با روح توکل و اطاعت تحمل کنیم. با دریافت «نان تنگی» و «آب مصیبت» میآموزیم که خدا را به عنوان معلم، استاد و خداوندمان بشناسیم و بپذیریم.
زندگی با ایمان در لحظۀ حاضر به این معنی است که زیستن با وابستگی عمیق به خدا را بیاموزیم؛ به این ترتیب بیشتر و بیشتر به صدای او حساس میشویم.