چهارشنبه ۲۳ فروردین

رستاخیز عیسی

«پس همان عیسی را خدا برخیزانید و همهٔ ما شاهد بر آن هستیم.»

اعمال رسولان ۲: ۳۲

راز معاد توسط رستاخیز مسیح فاش می‌شود. خدا اختیار حیات و مرگ را به او سپرده است. از روز پنطیکاست به بعد، رستاخیز به محور اصلی موعظه‌های رسولان تبدیل می‌شود؛ زیرا هدف اساسی ایمان مسیحی را آشکار ساخته (اعمال ۲۲:‌۲-۳۵)، مژدهٔ قیام مسیح بر حقیقتی بس عظیم را شهادت می‌دهد: عیسی مصلوب شده و کشته شد، اما خدا او را از مرگان برخیزانید و به‌واسطهٔ این حقیقت است که آدمیان نجات می‌یابند.

رستاخیز عیسی نبوت‌های عهد قدیم را به کمال و به انجام می‌رساند. او اینک جلال‌یافته به دست راست خدا نشسته است: «…خداوند به خداوند من گفت بر دست راست من بنشین.» (اعمال رسولان ۲: ۳۴)

رستاخیز مسیح مسئلهٔ دیرینهٔ نجات و حیات پس از مرگ را که همگان با آن دست به گریبانند حل می‌کند؛ زیرا «بالفعل مسیح از مردگان برخاسته و نوبر خوابیدگان شده است» (اول قرنتیان ۱۵: ۲۰). این آیه به رستاخیز ما در روز آخر اشاره می‌کند؛ چون مسیح با رستاخیز خود ثابت کرد که حقیقتاً او جاودانگی است، چنانکه خود وی وعده داده، فرمود: «… من قیامت و حیات هستم. هر که به من ایمان آورد، اگر مرده باشد، زنده گردد.» (یوحنا ۱۱: ۲۵)

رستاخیز جسمانی مسیح تضمین و بیعانه‌ای از رستاخیز جسمانی خود ماست؛ زیرا به مفهوم معاد جسمانی اساساً عینیت بخشید. پس، همهٔ ما بر‌می‌خیزیم؛ چون عیسی برخاسته است. «زیرا اگر باور می‌کنیم که عیسی مرد و برخاست، به همین‌طور نیز خدا آنانی را که در عیسی خوابیده‌اند با وی خواهد آورد.» (اول تسالونیکیان ۴: ۱۴)

این حیات تازه که توسط رستاخیز بدن‌ها در روز قیامت داده می‌شود، همانا حیات جلال‌یافتهٔ خود مسیح رستاخیز کرده است که به ما با فیض ارزانی شده است. ‌«ما را نیز که در خطایا مرده بودیم با مسیح زنده گردانید، زیرا که محض فیض نجات یافته‌اید. و با او برخیزانید و در جای‌های آسمانی در مسیح عیسی نشانید.» (افسسیان ۲: ۵)

رستاخیز مسیح، منشأ امید مسیحیان است. ایمانداران در انتظار گذر از مصائب زمان حاضر و تبدیل نهایی جسم خویش به بدن جلال‌یافتهٔ مسیح هستند. لذا، مرگ دیگر برای ایشان تجربه‌ای دردناک نیست؛ زیرا به جسمی نامیرا و جاودان تبدیل می‌شوند.