پایان همۀ امور، همیشه خوشایند نیست. عهد قدیم با یک تهدید پایان مییابد. این تهدید که اگر قوم خدا احکام کهن را فراموش کنند، مورد لعنت قرار خواهند گرفت (ملاکی 4:4-6). کتاب اشعیا بعد از قرائت امروز، پایان مییابد و در انتها در مورد مرگ آنانی سخن میگوید که خداوند را رد میکنند (آیۀ 24). در واقع، وقتی این آیات در کنیسهها خوانده میشوند، مرسوم است که آیات 22 و 23 در پایان، برای تلطیف سایر آیات دوباره خوانده شوند. بر خلاف عهد قدیم، عهد جدید با اطمینان از قرارگرفتن فیض مسیح بر همۀ ایمانداران پایان مییابد (مکاشفه 22:21). در آیات 12-14 از قرائت امروز، اشعیا ما را برای آیندهای پر از صلح و صفا آماده میسازد.
این قسمت یکی از متون گرانبهای عهد قدیم است که ما را تشویق میکند در قالبی زنانه، به اعمال خدا بنگریم و بیندیشیم. خدا اورشلیم را منبع امنیت، رفاه و سلامتی قرار داده است. شهر تبدیل به مادری شده که با حساسیتی وافر از فرزندانش مراقبت میکند. این شهر منبع آرامی و تسلی است، آرامیای که یک کودک فقط در آغوش مادر میتواند تجربه کند. زمانی جسم و جان شکوفا میشوند که در آرامی قرار داشته باشند.
در ادامه با قطعه شعری نبوتی روبهرو میشویم: فهرستی از دورترین مکانهای زمین (ترشیش در اسپانیا) تا یاوان (یونان)، سپس اتفاقاتی را که در آنها خواهد افتاد، مشاهده میکنیم. یهودیان و غیریهودیان هر دو بهسوی پرستش خدای حقیقی خواهند آمد. این رؤیای صلحآمیز، پیشدرآمد وعدۀ اورشلیم جدید میباشد، درست همان تصویری که با آن کتابمقدس به اوج خود میرسد- یعنی تقدیر پرجلالِ همۀ آنانی که مشتاقانه، منتظر فرارسیدن پادشاهی خدا هستند (مکاشفه 21:2).