پولس ابتدا خود را معرفی کرده، میگوید که فراخوانده شده تا انجیل، آن خبر خوش را موعظه کند، همان که «قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد، نخست یهود و سپس یونانی» (رومیان ۱:۱۶). آنگاه شروع میکند به تشریح اینکه این امر چگونه عمل میکند، و اینکه چرا هم یونانیان و هم یهودیان به چنین نجاتی نیاز دارند، و چرا هیچیک از ما در موقعیت مناسبی برای قضاوت بر دیگران قرار نداریم. اما پیش از اینکه تمرکز کنیم بر اینکه باقی ماندن تحت داوری خدا چه عواقبی دارد- عواقبی جدی- پولس میکوشد ما را در پیشزمینه و چارچوبی درست قرار دهد. چرا اساساً خدا ما را داوری میکند؟ ارزیابی و سنجشی که او از زندگی ما بهعمل میآورد، بر پایهٔ حقیقت استوار است، و ما را فرا میخواند تا به هرآنچه که ما را از خدا دور میسازد، و در نتیجه به ما آسیب میرساند، پشت کنیم و بهجای آن، به زندگیای رو کنیم که مورد پسند اوست (کاری که توبه خوانده میشود). مهربانی و شکیبایی و تحمل او سبب میشود گامی در جهت خیریت خود برداریم. آیا این را عمیقاً درک کردهایم؟ اما بسیاری از اوقات، پیام را وارونه درک میکنیم. نویسندهٔ فرقهٔ رُهبانی فرانسیسکن، ریچارد رُور، در کتابش به نام «تعالیم بنیادین در باب محبت» نوشته: «ما اکثراً چنین تعلیم دیدهایم که اگر و زمانی که تغییر کنیم، خدا ما را دوست خواهد داشت. اما در واقع، خدا شما را محبت میکند تا بتوانید تغییر کنید.» پولس میفرماید که انجیل نجاتبخش در اثر قدرت موتورِ محبت نجاتبخش خدا عمل میکند. پس دعا کنید که خدا گنجهای بیشتری از این مهربانی و محبت را به روی شما بگشاید.