یادبود برنابای رسولامروز برنابای قدیس یا پسر تشویق را بهیاد میآوریم. او مطابق نامش زندگی کرد. وقتی رسولانِ نگران مستقر در اورشلیم او را برای بازدید از کلیسای نوپای انطاکیه فرستادند که در آن وقایعی اندک-متفاوت رخ میداد، از دیدن کار خدا شادمان شد و پولس را نزد خود آورد تا به تقویت زندگی کلیسای جوان کمک کند. در سفرهایش با پولس، وقتی با ناامیدی پولس از سستیِ مرقس روبهرو شد، برنابا با مرقس ماند. (در سالیان بعد، پولس در نامه به تیموتائوس از مرقس بهعنوان شخصی سودمند یاد میکند. تشویق برنابا ارزشش را داشت.)
احتمالاً بدون برنابا نیز کلیسای نوبنیاد و پراکنده میتوانست تأسیس شود. اما خدمت فیض، وفاداری و بخشندگی او در بنای پایههای آن بنیادین بود. عطای تشویق او در پیشروی کلیسا در قلمروی تازه و ناشناخته حیاتی بود.
میتوان ادعا کرد که امروز نیز کلیسا با چنین قلمرو ناشناختهای و با آیندهای بعضاً نامعلوم روبهروست. ما به رهبری، به بصیرت و حکمت نیازمندیم؛ و بهشدت به تشویق نیاز داریم.
بنابراین، امروز یاد برنابا و همهٔ کسانی را که به قول ارمیا محبت پایدار، انصاف و عدالت را بهجا میآورند، گرامی میداریم. ما چنین ویژگیهایی را گرامی میداریم؛ زیرا چنان که ارمیا میگوید، خدا از این چیزها لذت میبرد. نیز به این دلیل که در تلاش برای بناکردن کلیسا و ثمربخش بودن، شاید دقیقاً نیازمند توجه به هشدار ارمیا دربارهٔ فخر و اعتماد به حکمت، نیرو و دولتمندی خودمان باشیم.