در قرائت امروز میبینیم که چگونه روحالقدس ما را به منظور رهبری، الهام میبخشد و مجهز میسازد. همچنین آن اشتیاق الاهی را ملاحظه میکنیم برای اینکه همۀ انسانها روح خداوند را دریافت کنند.
ابتدا، میبینیم که خدا به موسی دستور داد تا مسؤولیت رهبری خود را با دیگران تقسیم کند، گرچه در این مورد خاص، به نظر میرسد که عمل روحالقدس در برانگیختن افراد و مجهزساختن ایشان، حالتی محدود دارد. بخشی از روحی که موسی دریافت داشته بود، گرفته شد و در میان مشایخ اسرائیل تقسیم گردید.
بعد، مشاهده میکنیم که دو تن از مشایخ، به نامهای اِلداد و میداد، که آن زمان که روحالقدس به دیگران عطا میشد، حضور نداشتند، ایشان نیز نبوت میکردند. بعضیها کوشیدند مانع ایشان شوند. تصور میکردند خدمت ایشان بطور کامل مجاز نیست! اما موسی چندان هم «عزیزدردانه» نبود، و نیز مایل نبود خدمت خدا را فقط برای خود نگاه دارد، و تصور نمیکرد تصمیم با خودِ اوست که روحالقدس به چه کسی قدرت ببخشد. پاسخ موسی به آن شخص چنین بود: «کاش که تمامی قوم خداوند نبی بودند و خداوند روح خود را بر ایشان افاضه میکرد!»
اهمیت روز پنتیکاست در همین است. در این روز، روحالقدس به همگان فروریخت. هر کس نقشی دارد تا در خدمت به خدا ایفا کند، در این خدمت که صلح و آرامش و مصالحه برای دنیا را اعلان نماید. به هر یک از ما عطایای متفاوت بخشیده شده، و ما فرا خوانده شدهایم تا این عطایا را در خدمت انجیل بهکار ببریم. و باید بطور خاص برای آنانی دعا کنیم که خدا برای رهبری در کلیسا فرا خوانده و مجهزشان فرموده است.