پنجشنبه ۲۰ مهر

اعمال خدا در طبیعت

«ای خداوند اعمال تو چه بسیار است! جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.»

مزمور ۱۰۴: ۲۴ 

این مزمور پژواکی از راز خلقت در باب ۱ کتاب پیدایش است. سراینده راز آفرینش را در قالب شعر بیان می‌کند تا عظمت بی‌نهایت خداوند را از این طریق نمایان سازد.

گویا آفرینش آسمان‌ها و زمین در آیه‌های ۱-۹ این مزمور، شرحی است از ۲ روز اول آفرینش جهان در پیدایش ۱: ۱-۸. آیه‌های ۱۰-۱۸، از برآورده شدن نیاز مخلوقات طوری سخن می‌گوید که می‌توان طنین روز سوم از آفرینش در پیدایش ۱: ۹-۱۰ را شنید. آیه‌های ۱۹-۲۳، از خورشید و ماه سخن می‌گوید و خود را با چهارمین روز آفرینش در پیدایش ۱: ۱۴-۱۹ هماهنگ می‌سازد. آیه‌های ۲۴-۲۶ از دریا و ساکنانش سخن به میان می‌آورد و این‌چنین، روز پنجم از آفرینش را در پیدایش ۱: ۲۰-۲۳ به‌یاد می‌آورد. آیه‌های۲۷-۳۰ از جمیع مخلوقات می‌گوید که چشم انتظار خدای خویشند تا روزی آنها را به‌وقتش برساند؛ چنانکه روز ششم در پیدایش ۱: ۲۴-۳۱ خدایی را بر ما مکاشفه می‌کند که در تدارک خوراک به‌جهت مخلوقات خویش است.

در انتها، سرایندهٔ مزمور از خداوند آرزوی روزی را دارد که گناهکاران نباشند و شریران یافت نگردند. این تمنای دل او اشارتی دارد به باب‌های آخر کتاب مکاشفه که از آسمان و زمین جدید سخن می‌گوید، اینکه بی‌ایمانان و دروغگویان و… از بین خواهند رفت (۲۱: ۸) و دیگر هیچ لعنت نخواهد بود (۲۲: ۳).

چنانکه پیدایش ۱ با اعلام نیکویی خلقت پایان می‌پذیرد، این مزمور نیز در ابتدا و انتها امر به متبارک خواندن خداوند می‌نماید؛ زیرا که او نه تنها نیکو، بلکه «بی‌نهایت عظیم است و به عزت و جلال ملبس می باشد» (۱۰۴: ۱) و «از اعمال خود راضی خواهد بود» (۱۰۴: ۳۱).

شایسته است که ما نیز خداوندمان را نه فقط برای شکوه و عظمت خلقتش، بلکه برای آن نجات پربها که محض فیض به ما داده شد متبارک خوانیم و هم‌صدا با سرایندهٔ این مزمور بگوییم: «خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.» (۱۰۴: ۳۳)