یکشنبه ۲۲ مرداد

Today's word: پیدایش ۲: ۳ | Bible Study: عبرانیان ۴: ۱ - ۱۳

ورود به استراحت خدا

«و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را مقدس شمرد.»

پیدایش ۲: ۳

خداناباوران، پدید آمدن حیات بر زمین را نتیجۀ تصادفی تغییراتی می‌دانند که وقوع آنها در طی میلیون‌ها سال زمین و اتمسفر آن را برای زندگی موجودات زنده مساعد ساخت. یک چنین باوری منجر به این شده است که جمع کثیری از انسان‌ها هیچ‌گونه هدفی برای این جهان قائل نباشند و تمامی حیات را تنها نتیجۀ یک تصادف قلمداد کنند. با کمال تأسف، بسیاری از افراد خداباور نیز هدف روشنی برای این خلقت قائل نبوده، زندگی خود را تسلیم همین بی‌هدفی کرده‌اند. به باور این افراد، خدا پس از آفرینش زمین، موجوداتی را بر آن قرار داد تا هریک به دلخواه خود از برکت حیات بهره برند.
اما کلام خدا از همان ابتدا تصویر متفاوتی را در اختیار ما قرار می‌دهد. در باب اول کتاب پیدایش، ما با خالقی روبه‌رو هستیم که با هدف و مقصودی روشن طی شش روز (مرحله) دست به خلقت عالم هستی می‌زند. او در روز ششم تمامی کار خلقت را به پایان برده، در روز هفتم به استراحت می‌پردازد. با توجه به نحوۀ خلقت که تنها از طریق فرمان خدا پدید آمد، واضح است که خالق جهت رفع خستگی تصمیم به استراحت نگرفت، بلکه این عبارت کوتاه به کمال و هدفمندی خلقت خدا اشاره می‌کند. به‌دنبال تکمیل کار خلقت، کلام خدا بر ما معلوم می‌سازد که خالق عالم در صدد فراهم آوردن مقدمات کار برای ساکن شدن در خلقت خویش است. به بیانی دقیق‌تر، خدا قصد دارد که خلقت را مکان و معبد سکونت خویش قرار دهد. از سوی دیگر، زمین که درجات مختلف حیات را در خود پرورش می‌دهد، مکانی خواهد بود که انسان در مقام هوشیارترین مخلوق خدا بر زمین، هدایت پرستش او را در این معبد به‌عهده خواهد گرفت.
بدین ترتیب، ورود به استراحت خدا عالی‌ترین هدف زندگی انسان می‌شود تا تمام زندگی خود را پیرامون این هدف سامان بخشد. کتاب پیدایش برای روز هفتم پایانی را اعلام نمی‌کند و درست به همین خاطر این روز با نام شبّات اهمیتی حیاتی در زندگی قوم اسرائیل پیدا می‌کند. آنها باید همان الگویی را که خدا برای خلقت به‌کار گرفت در زندگی خود پیروی می‌کردند؛ شش روز کار و در روز هفتم استراحت، استراحتی که همچون خوراک روزانه و ازدیاد نسل، نقشی حیاتی در بقای این قوم ایفا می‌کرد. بدون شبّات، شیرازۀ زندگی قوم اسرائیل از هم می‌پاشید و چون اقوام دیگر بی‌هدف و بی‌مقصود می‌شدند.

Bible Study

پیدایش ۲: ۳

3و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را مقدس شمرد، چراکه در آن روز از همۀ کار خویش که خدا آفریده و ساخته بود، بیاسود.

عبرانیان ۴: ۱ - ۱۳

آسایش شَبّات برای قوم خدا
1پس به‌هوش باشیم مبادا با اینکه وعدۀ راه یافتن به آسایش او هنوز به قوّت خود باقیست، آشکار شود که احدی از شما، از دست یافتن به آن باز‌مانده است. 2زیرا به ما نیز چون ایشان بشارت داده شد. امّا پیامی که شنیدند، سودی برایشان نداشت، زیرا با آنان که گوش فرا دادند به ایمان متحد نشدند. 3ولی ما که ایمان آورده‌ایم، به آن آسایش راه می‌یابیم. چنانکه خدا فرموده است:
«پس در خشم خود سوگند خوردم
که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت،»
و با این همه، کارهای او از زمان آفرینش جهان به پایان رسیده بود؛ 4زیرا در جایی راجع به روز هفتم بیان می‌کند که: «خدا در هفتمین روز، از همۀ کارهای خویش بیاسود،» 5و باز در قسمتی که در بالا نقل شد، می‌گوید: «به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.»
6بنابراین، از آنجا که این حقیقت به قوّت خود باقی است که برخی می‌باید به آن آسایش راه یابند، و آنان که پیشتر بشارت یافتند، به سبب نافرمانی راه نیافتند، 7پس خدا دیگر بار روزی خاص را مقرر فرمود، و پس از گذشت سالهای بسیار، در مزامیر داوود، از ’امروز‘ سخن گفت و آن‌گونه که پیشتر بیان شد، فرمود:
«امروز، اگر صدای او را می‌شنوید،
دل خود را سخت مسازید.»
8زیرا اگر یوشَع به آنها آسایش بخشیده بود، مدتها بعد، خدا از روزی دیگر سخن نمی‌گفت. 9پس قوم خدا هنوز باید از آسایش شَبّات برخوردار شوند؛ 10زیرا هر کس که به آسایش خدا داخل می‌شود، او نیز از کارهای خود آسودگی می‌یابد، همان‌گونه که خدا از کارهای خود برآسود. 11پس بیایید به‌جدّ بکوشیم تا به آن آسایش راه یابیم، مبادا کسی از نافرمانی آنان سرمشق گیرد و در‌لغزد.
12زیرا کلام خدا زنده و مؤثر است و بُرنده‌تر از هر شمشیر دو دم، و چنان نافذ که نَفْس و روح، و مفاصل و مغزِ استخوان را نیز جدا می‌کند، و سنجشگر افکار و نیّتهای دل است. 13هیچ چیز در تمام آفرینش از نظر خدا پنهان نیست، بلکه همه چیز در برابر چشمان او که حساب ما با اوست، عریان و آشکار است.
Tagged

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *