عید صعود مسیحصحنهٔ شکوهمند صعود عیسی به آسمان، ماجرای کسی را که خود را از تمام هویت و اکرامش خالی کرد تا در آخوری در بیتلحم زاده شود، به شکلی پرجلال به کمال میرساند. در این زمینه، تصویرپردازیای که بیش از حد بر کلمات بنا شده باشد کمکی به ما نمیکند. زیرا مسیح عملاً ما را ترک نگفت. او اکنون «در جایی دیگر»، در دوردستها نیست، بلکه در واقع «نزدیکتر» است. او در رویداد صعود خود، بالا برده شد تا با حضور خود «همه چیز را پر سازد» (افسسیان ۴:۱۰).
نگارندهٔ نامه به عبرانیان، در آیاتی پیچیده، میکوشد بیهمتایی مسیح را تشریح کند- و از این راه، بیهمتایی کاری را که برای ما انجام داده است. او هیچ گناهی نداشت، و از اینرو، نیازی به مصالحه یا جبران نیز نداشت. این بدان معناست که او در تنیابی و رنجها و مصلوب شدنش، میتوانست انتخاب کند که فارغ از بهای شخصیای که میبایست پرداخت میکرد، خود را بهخاطر ما، هدیهای رایگان بسازد. او در زبان تصویری نامه به عبرانیان، کاهن اعظمی است که قربانی کاملی تقدیم میکند. و در همان لحظه، کل موضوع بدهیِ گناه و جرم و مجازات از هم فرو پاشید، و موضوعیت خود را از دست داد. کل نظام مذهبی دعا و قربانی و کاهنی نیز موضوعیت خود را از دست داد- گرچه هیچگاه نیز اثربخش نبود. چنین نظامی شالودهای را تشکیل نمیداد که بر پایهٔ آن، خدا میخواست ما را بشناسد و بپذیرد یا محبت کند. همه چیز بر پایهٔ هدیهٔ رایگان خداست.