جمعه ۲۱ مهر

فریاد از عمق‌ها

«ای خداوند از عمق‌ها نزد تو فریاد برآوردم.»

مزمور ۱۳۰: ۱ 

این ششمین مزمور از ۷ مزموری است که درونمایهٔ آن ابراز پشیمانی و توبه است (مزمور ۶، ۳۲، ۳۸، ۵۱، ۱۰۲، ۱۴۳). همچنین، آیهٔ ۸ در این مزمور تنها جایی در عهد‌عتیق است که در آن فدیه و گناه در پی هم آمده‌اند: «او اسرائیل را فدیه خواهد داد، از جمیع گناهان وی.»

هر‌چند نام سرایندهٔ مزمور را نمی‌دانیم، اما می‌توانیم از تضرع و ناله‌هایش او را بشناسیم. او توبه‌کار دل‌شکسته‌ای است که از عمق گناهان و شاید تنگی‌هایش نزد خداوند‌خدا فریاد برآورده، دل خود را به حضور او ریخته است (آیه‌های ۱ و ۲).

سراینده در آیه‌های ۳ و ۴ خود را پوشیده‌شده در زیر رحم و مغفرت خداوند در می‌یابد و اذعان می‌دارد که بخشش تنها نزد اوست. همچنین، اعلام می‌دارد که این بخشیده‌شدگی همه از سر رحم و سخای خداوند است و هیچ انسانی نه لیاقت و شایستگی، و نه اجازت دارد که به حضور خدایی که سراسر قداست است بایستد. چنانکه مزمور ۱۴۳: ۲ می‌فرماید: «زنده‌ای نیست که به حضور تو عادل شمرده شود.» پولس نیز در رسالهٔ خود به رومیان می‌نویسد: «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصر می‌باشند.» (۳: ۲۳)

آیه‌های ۵ و ۶ این مزمور، از انتظاری شیرین سخن گفته است، انتظاری که می‌داند خجلت و ناامیدی در آن نیست و سرانجامش سرافرازی خواهد بود. عبارت «منتظران صبح»، می‌تواند اشاره‌ای باشد به کلام عفو و بخششی که صبحگاهان کاهن معبد اعلام می‌نمود و قوم آن را به تمامی دل دریافت می‌کرد. (مزمور ۱۴۳: ۸)

در نهایت، در آیه‌های ۷ و ۸ اسرائیل فراخوانده شده است تا امید خود را بر خدایی ببندند که رحمت و نجات تنها در دستان اوست. این آیه‌ها، نقطهٔ اوج این وعده را بدانجا می‌کشاند که خداوند اسرائیل را از جمیع گناهانش فدیه خواهد داد.

این وعدهٔ فدیه از گناهان، هم می‌تواند یادآور نجات تاریخی قوم از اسارت مصر باشد، و هم پیش‌نمونی باشد از آن فدیهٔ پربها، خون آن پسر یگانه عیسی مسیح که در عهد‌جدید پرداخت شد تا نه فقط یک قوم، بلکه همه را از گناهانشان رهایی بخشد.