ایام روزه
ایام عید پاک
«نیمهشب، خداوند همهٔ نخستزادگان سرزمین مصر را… زد.» (آیهٔ ۲۹)
دادههای تاریخی هرچه باشد، چنان که نوشته شده است، این فاجعهای غیرقابل توصیف برای مصریان بود. فرعون بهطرز نامعقولی کندذهن بود که درخواست موسی برای رها کردن اسرائیلیان را رد کرد، اما مرگ نخستزادگان مصریان و چارپایانشان بهشکلی وصفناشدنی هولناک بود. بیان آیات ۲۹-۳۲ بهقدر کافی صریح است، اما اگر کمی از قوهٔ تخیلمان استفاده کنیم، ما نیز در سکوت خواهیم رفت.
مرگ کودکان بیگناه، بیش از هر فاجعهٔ دیگری احساسات را برمیانگیزد. در سال ۲۰۱۵ تصویر پیکر کودک سوری سهسالهای منتشر شد که بیجان بر یکی از سواحل ترکیه افتاده بود. خانوادهاش هنگام فرار از خشونتی که کشورشان را پارهپاره کرده بود، از خستگی او را رها کرده بودند. این تصویر بیش از همهٔ آمار و ارقام، توجه جهانیان را به پناهندگان جلب کرد. در واقع، آسیبپذیری و وابستگی کودکان بیگناه، بهطرز تحملناپذیری جانگداز است.
داستان پُرشکوه خروج اسرائیل از اسارت بهسوی آزادی، بهحق شهرت یافته و به خاطر سپرده شده است، اما پسزمینهٔ مرگبار داستان، غمانگیز است. خداوندِ قیامکرده نگران شکوفایی همهٔ فرزندان خدا، از هر نژاد، مذهب و ملیتی است. هنگامی که به جهان پارهپاره با برنامههای نوین ملیگرایانهاش مینگریم، توجه و نگرانی ما چقدر فراگیر است؟ آیا فراسوی تقسیمبندی میان «آنان» و «ما»، و «برندگان» و «بازندگان» فکر کردهایم؟ آیا توانستهایم این را اثبات کنیم؟