جمعه ۲۵ فروردین

اعلام نجات خداوند

«و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.»

اعمال رسولان ۲: ۴۷

آنچه که در باب‌های آغازین کتاب اعمال رسولان به چشم می‌خورد، بیداری روحانی بزرگی است که در اثر نزول روح‌القدس و شهادت کلیسا در میان یهودیان اورشلیم در جریان بود. در اثر فعالیت روح‌القدس، بسیاری از مردم پی بردند که همان عیسایی که چندی پیش در همین شهر بر صلیب کشیده شد، مسیحای موعود و نجات‌دهندهٔ قوم است. اما، آنچه که شهادت کلیسا را در این زمینه بسیار مؤثر می‌ساخت، یکدلی، خوشی و صفای دل مسیحیان و مهم‌تر از آن پرستش خالصانه‌ای بود که به‌خاطر فعالیت روح‌القدس در زندگی آنها برقرار شده بود.

شاید در آیات ۴۲ تا ۴۷ باب دوم کتاب اعمال رسولان بتوان مفهوم کلیسای مورد نظر عیسی را با وضوحی بیشتر از هر جای دیگری مشاهده کرد. در این چند آیه می‌توان کلیسایی را دید که به‌عنوان بدن مسیح، بدون وابستگی به مکان یا فرقه‌ای خاص، تمام کارکردهای عملی کلیسا را به‌طور طبیعی از خود به نمایش گذاشته است. پیام این کلیسا چیزی نبود جز موعظه به عیسایی که خدا او را از مرگ برخیزانیده، به دست راست خود بالا برد تا او را خداوند و مسیح بسازد. در نتیجه، عیسی مسیح، به‌خاطر عمل فداکارانۀ خویش، روح‌القدس موعود را از پدر دریافت کرد و آن را بر تمام مؤمنان خود فرو ریخت.

لیکن، آنچه که بر تأثیر پیام کلیسا به میزان قابل ملاحظه‌ای می‌افزود، آزاد‌شدن مؤمنان از دلبستگی‌های مالی، رسیدگی به نیازمندان و وجود محبتی خالص و صادقانه در میان آنها بود. ظاهراً این روابط محبت‌آمیز در بین مسیحیان و سایر خصلت‌های نیکویی که در زندگی آنها نمایان شده بود، امری پنهان از دید سایر افراد جامعه نبود. آنها، بدون تظاهر به‌طور عجیبی در این کار موفق عمل کرده، همان‌گونه که عیسی فرمان داده بود، چراغ خود را زیر کاسه‌ای پنهان نکرده و آن را بر چراغدان نهاده بودند (متی ۵: ۱۴-۱۵). در نتیجهٔ وجود این خصوصیات عالی در میان مسیحیان، آنها از عزت و احترام زیادی نزد مردم برخوردار شده، سبب ترغیب و جذب بسیاری به ایمان مسیحی شدند. به عبارت دیگر، آنها سخنان عیسی در انجیل یوحنا را به‌طور عملی زندگی می‌کردند: «از همین محبتِ شما به یکدیگر، همه پی خواهند برد که شاگرد من هستید.» (یوحنا ۱۳: ۳۵)

به‌یاد داشته باشیم که هنوز هم بهترین و مؤثرترین روش انتقال پیام انجیل، ظهور محبت خالص و فداکارانه در بین ما مسیحیان است.