این فصل شامل الهاماتی است که بهنظر میرسد بازتاب خدمت نبوتی به مردم تبعیدی است، نه آنان که درگیر بحران تهاجم آشورند، اما همواره دیدهایم الهاماتی که کتاب اشعیا را شکل میدهند، چگونه نبوتها را برای رویارویی با شرایط متفاوت بازمییابند و دوباره بهکار میگیرند. این متن، نقطۀ اوج مناسبی برای بیم و امیدی است که در متنهای پیشین با آنها روبهرو شدهایم. موضوع اصلی آن بازگشت است. این بازگشتی پیروزمندانه به اورشلیم بازسازیشده خواهد بود. طبیعت نیز با فراهم آوردن شاهراهی برای سفر تبعیدیان و آب برای آشامیدن در طول مسیر، به بازگشت آنان کمک خواهد کرد. زمان شهامت و دلگرمی است. انتظار طولانی بهسر رسیده است.
هر روز که از ایام انتظار میلاد میگذرد، ضرورت دعا بیش از پیش با افزایش انتظار برای شادی همراه میشود. حاصل کار، ارزش شکیبایی را دارد؛ موعود در دسترس است. بهطور سنتی ایام ظهور، زمان مراقبه برای آخرین چیزهاست: مرگ، داوری، دوزخ و بهشت. برای مسیحیان، تهدید مرگ را امید به دگرگون شدنِ مرگ با آمدن مسیح پاسخ میدهد. سفر طولانی این زندگی، سفری بهسوی عدم نیست بلکه جادۀ زائران شهر خداست.
در حالی که انتظار آمدن خداوند را میکشیم، باید یکدیگررا تشویق کنیم و دلگرم باشیم.