آنچه پیشزمینۀ یکی از پرشورترین نامههای پولس را تشکیل میدهد، شقاق و تفرقهای عمیق در کلیسای شهر قرنتس است. این کلیسا را پولس در حدود سال ۵۰ میلادی بنیان گذاشت و اینک، تنها چند سال بعد از آن او از این کلیسای نوپا استدعا میکند که بهخاطر انحصارطلبی اجتماعی و روحانی، رفاقت و پیوند خود را تکه و پاره نکنند. نامۀ او آکنده از احساس و دغدغه برای این کلیسای جوان و شهادتش بر انجیل است.
شفای تفرقهها باید کاری فعال و عملی باشد. پولس برای ترغیب ایشان به برخورداری از روحیۀ اتحاد، واژگانی بهکار میبرد که یادآور مرمّت و تعمیر تور ماهیگیری یا درمان استخوانی شکسته است. در ترجمههای قدیمیتر کتاب مقدس به زبان انگلیسی، عبارتی که وی در آیۀ ۱۰ برای «متحد» بودن استفاده کرده، «تنیدهشدن در یکدیگر» ترجمه شده است.
در این درخواست اتحاد، بنیاد الهیاتی غنیای نهفته است. ایمانداران قرنتس «فراخوانده شدهاند» تا قوم مقدس خدا بوده، تقدیس شوند. همانطور که پولس نیز تصدیق میکند که «فراخوانده شده» تا رسول مسیحْ عیسی باشد. آنچه در کانون این فراخواندگی مشترک و گروهی قرار دارد، «دعوتی» است برای رفاقت و مشارکت با یکدیگر. «کوینونیا»، این واژۀ زیبای یونانی، تأکید بر همبستگی و قدرت زندگی گروهی و مشترکی دارد که مسیح هریک از ما را بدان فرا میخواند، حتی با وجود اختلاف نظرها و مشکلاتی که داریم.
هرگاه که این رفاقت طبیعی و زنده گسسته شود، انگاری خودِ مسیح تکه و پاره میگردد. من نمیدانم ما امروزه چگونه ممکن است فراخوانده شویم تا بدن مسیح را درمان کنیم؟