یکشنبه ۲۳ مهر

عادل و شریر 

«زیرا خداوند طریق عادلان را می‌داند، ولی طریق گناهکاران هلاک خواهد شد.»

مزمور ۶:۱ 

قسمت اعظم کتاب مزامیر دارای نویسندگان متعددی چون داوود، آساف، پسران قورح و… می‌باشد. بخشی از آن نیز که مشتمل بر ۵۱ مزمور است، نویسندگانی ناشناس دارد و صدالبته که ناشناس بودن نویسنده، چیزی از پُری محتوا و برکت نهفته در آن مزمورها نمی‌کاهد. چنانکه، می‌توان گفت مزامیر کتابی است چون قلب که در سینهٔ کلام خدا می‌تپد. قلبی مملو از دعا و پرستش، توبه و استغاثه، سوگواری و ناله و نبوت‌های نویدبخشی که هر افتاده‌دل و خمیده‌جانی را بلند و تقویت می‌نماید.

گاهی سراینده دعای خویش را با فریاد به نزد خدا می‌برد و با ناامیدی ناله بر می‌آورد که «خدایا کجایی؟» و گاهی دل خود را با استدعا و تمنا در سکوت به حضور خدای خویش بر می‌افرازد؛ چنانکه به کرات می‌خوانیم: «به‌سوی تو ای خداوند روح خود را بر می‌افرازم، به‌سوی تو ای خدای من.» زمانی‌هایی هم هست که ستایش‌های بدون طلب را چون بخوری خوش‌بو به خداوند تقدیم داشته و تنها خواهان جلال نام او می‌باشد؛ چنانکه بارها در مزمور می‌فرماید: «برای جلال نام تو!»

اگر مزمورهای ۱ و ۲ را مقدمه‌ای بر این کتاب در نظر بگیریم، مزمورهای ۱۴۶ تا ۱۵۰ می‌توانند نتیجه‌ای بر آن باشند. مزمور ۱ از دو گروه سخن می‌راند، عادلان و شریران. عادلان همان برکت‌یافتگان و خوشابه‌حال‌هایی هستند که مشورت‌های شریران را نپسندیده، طالب شریعت مقدس خدای خویش بوده و همواره در آن اندیشیده و تمتع برده‌اند (رومیان ۷: ۱۲). آنان به درختی می‌مانند که نزد نهر‌های آب ریشه دوانده‌اند؛ چنانکه به وقت تنگی‌ها هیچ کمی و کاستی بر آنان عارض نخواهد گردید. اینان همان‌هایی هستند که خداوند وعده می‌دهد آنان را محافظت فرموده و طریق‌هایشان را هدایت خواهد کرد. اما شریران به‌حسب شرارت و سنگینی دلشان در برابر مسند داوری سرافکنده خواهند گردید. به‌طوری که، آنان را یارای ایستادگی نخواهد بود و مثل کاه در باد پراکنده خواهند شد.

و ما امروز، محض ایمان به صلیب در زمرهٔ همان عادلانی هستیم که چون درختان پُرثمر برکت یافته‌ایم؛ زیرا که در نزد آب حیات جای گرفته‌ایم و همواره از آن سیر و سیراب می‌شویم.