یکشنبه ۲۷ فروردین

هویت تازه

«آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند.»

اعمال رسولان ۲: ۴۲

پس از موعظهٔ پطرس در روز پنطیکاست، به یکباره چهره و هویت جمع مؤمنین از گروهی نسبتاً کوچک به جماعتی قابل توجه تغییر پیدا کرد. ‏گویا، سخنان پطرس که به یقین با الهام و قدرت روح‌القدس بیان شده بود، تأثیر بسزایی در تصمیم‌گیری این جمع تازه داشت. آنها با ترغیب روح‌القدس از طریق موعظهٔ پطرس دریافتند که برای پیوستن به جماعت خدا لازم است از روش‌های کهنه و منحرف رهبران مذهبی اسرائیل فاصله گرفته، تعالیم حیات‌بخش رسولان عیسی را پیروی کنند. چنین پیداست که شاگردان عیسی در انتقال تعالیم و شیوهٔ صحیح زندگی مسیحی به جمع تازه بسیار موفق عمل کردند، چرا که این نو ایمانان اقتدار و مرجعیت رسولان را پذیرفته، تسلیم تعلیم آنان شدند.

اکنون، رسولان عیسی از افرادی متزلزل تبدیل به ستون‌هایی پایدار برای بنای کلیسا و توسعهٔ آن شده بودند. سه‌سال‌و‌نیم هم‌نشینی با عیسی و فراگیری از او، به تعالیم رسولان چنان عمق و کیفیتی بخشیده بود که در نتیجهٔ آن، هویتی متفاوت و مجزا برای پیروان عیسی در حال شکل‌گیری بود. هرچند این جمع تازه هنوز مانند سایر یهودیان به پرستش و عبادت خدا در معبد اورشلیم می‌پرداختند، اما جنبهٔ دیگری نیز به عبادت آنها افزوده شده بود که بین آنها و سایر یهودیان تمایز قابل توجهی ایجاد می‌کرد. حال، همان خدایی که یهودیان در معبد او را پرستش می‌کردند، توسط روح خود در منازل پیروان عیسی حضور داشت و این حضور چنان رفاقت و پیوندی بین آنها ایجاد کرده بود که از اموال خود نیز چشم پوشیده، برای رفع نیاز سایر مؤمنان حاضر به هرگونه فداکاری و گذشتی بودند. بدین ترتیب، عبادت خانگی زمینهٔ مناسبی برای عمیق‌تر‌شدن رفاقت و پیوند مسیحیان با یکدیگر ایجاد کرده بود. در این عبادات خانگی، دعا به‌عنوان یکی از ارکان اصلی ارتباط با خدا، هرچه بیشتر از شکل رسمی آن فاصله گرفته و به وسیله‌ای برای ایجاد ارتباطی صمیمی‌تر با خدا تبدیل شده بود.

اما، به‌راستی که بزرگ‌ترین تفاوت مسیحیان با سایر یهودیان در باور آنها به مسیح موعود نهفته بود. یهودیان با عدم پذیرش عیسی، هنوز به انتظار آمدن رهانندهٔ یهود بودند، در حالی که مسیحیان با پاره‌کردن نان، پیوسته مرگ رهایی‌بخش عیسی را به‌یاد آورده، بازگشت او برای برقراری کامل پادشاهی‌ خدا را انتظار می‌کشیدند.