گویا ایمانداران قرنتس را بهآسانی میشد تحت تأثیر قرار داد. یک نطق زیبا و کوتاه یا چند کلمه با حرکات نمایشی کافی بود تا توجه ایشان را از سادگیِ محضِ پیام انجیل منحرف سازد. پولس از سطحیبودن و پیچ و خمهای منحرفکنندۀ «حکمت بشری» دوری میجست. وی عزمش را جزم کرده بود که مخاطبینش را ترغیب کند تا خود را با پیام مسیحِ مصلوب همسو سازند. همان مسیح که اطاعتکردنش، هر نوع زیرکی دنیوی یا ادعاهای خودمحورانه را به زیر میکِشد.
کاربرد نادرست کلمات یکی از وسوسههای فراگیر در عصر رسانههاست. عصری که در آن، کلمات خوشایند و گیرا توجه تودۀ مخاطبین زودباور را جلب میکند. اما در نقطهٔ مقابل آن، تی. اس. الیوت، شاعر مشهور (متولد آمریکا؛ ۱۸۸۸-۱۹۶۵/م.) میگوید که اشتیاقش این است که «گویش مسیحی افراد طاهر گردد». یعنی سخنان و زبان انسان صیقل داده شود تا برای اهداف مقدستر در زمینۀ نیکوکاری، زیبایی و راستی بهکار رود.
خودِ پولس از وسوسههای ذهنی هوشمند و شخصیتی نیرومند آگاه بود. حتی در ترجمۀ متن کتاب مقدس در نامههایش که از کلمات پرقدرت استفاده کرده، قدرت متقاعدکنندهای که برخاسته از تحصیلات عالی در زمینۀ سخنوری است، محسوس است. اما نیروی حقیقی انجیل او چیزی بس چالشانگیزتر میباشد، و آن پیام سازشناپذیر «عیسای مسیح، آنهم عیسای مصلوب» است.
پولس در نامهای دیگر، بیان فرموده که گفتار مسیحیان و گفتگوهای روزمرهشان باید گیرا و هدفمند باشد. میفرماید: «سخنان شما همیشه پر از فیض و سنجیده (یا ”نمکین“) باشد» (کولسیان ۴:۶). مساعدت و کمک ما در جهت «طاهرساختن گویش مسیحی» در جامعۀ خودمان، چه میتواند باشد؟