Today's word: اول قرنتیان ۳:۱۵-۵ | Bible Study: * اعمال رسولان ۹: ۱-۱۹* اول تیموتائوس ۱۲:۱-۲۰
آخرین شاهد رستاخیز
«زیرا من آنچه را که به من رسید، چون مهمترین مطلب به شما سپردم: اینکه مسیح مطابق با کتب مقدس در راه گناهان ما مرد، و اینکه دفن شد، و اینکه مطابق با همین کتب در روز سوم از مردگان برخاست، و اینکه خود را ظاهر کرد…»
اول قرنتیان ۳:۱۵-۵
برای پولس رسول با آن زمینۀ متعصب مذهبی، کتابمقدس مرجع نهایی شناخت خواست و ارادۀ خدا بود. این طرز تفکر که پیش از ایمانش به مسیح بهصورت تعصب دینی از طریق آزار و به قتلرساندن آنانی که در نظر او بدعتگزار بودند، تجلی مییافت، پس از ایمانش بهصورت وقف کامل و فداکاری شبانهروزی در انتشار پیام صلح و آشتی انجیل نمایان شد.
پولس قبل از ایمان به مسیح، فریسی جوانی بود که تمام وقت خود را وقف یادگیری کتابمقدس و سنت یهود در محضر عالِمین دینی آن روز کرده بود. چه بسا همین علما که بعضی از آنها در مصلوبکردن عیسی دخالت مستقیم داشتند، به جوانانی مانند پولس به دروغ تعلیم میدادند که قیام عیسی از مردگان داستانی است که مسیحیان برای به انحراف کشیدن یهودیت ابداع کردهاند. در نتیجه، پولس نیز با تمام قوا به نابودی مسیحیت کمر همت گماشته بود. اما، مواجهۀ عینی او با عیسای قیام کرده در راه دمشق، تمام برداشتها و تفسیرهای اشتباه او از نبوتهای کتب مقدس را زیرورو کرد. روبهروشدن وی با عیسی چنان تأثیری بر وجودش گذاشت که ظرف چند روز تبدیل به یکی از مدافعین سرسخت ایمان مسیحی شد.
پس از این رویارویی با عیسای قیام کرده، گویی تمام دانش کلام خدا و تمام سنت فراگرفته از پدران برای پولس معنای متفاوتی پیدا کرد. حال، انتظار او برای عمل خدا در آیندهای مبهم، جای خود را به حقیقتی عینی در زمان حال داده بود که به تمام کلام خدا برای او معنی میبخشید. به یکباره، در ذهن پولس دانش و مباحثههای مبهم و بیسروته دینی جای خود را به مقصود روشن خدا داد. ازاینرو، پولس در پیروی عیسی هیچ درنگی از خود به خرج نداد. او بلافاصله دریافت که دیگر وقتی برای تلف کردن ندارد. مقرر بود که این آخرین شاهد رستاخیز، مرزهای تعصب یهود را پشت سر گذاشته، نجات در عیسی را به تمامی جهان اعلام کند و آنها را متقاعد ساخته که عیسی بهراستی از مردگان برخاسته است.
Bible Study
اول قرنتیان ۳:۱۵-۵
3زیرا من آنچه را که به من رسید، چون مهمترین مطلب به شما سپردم: اینکه مسیح مطابق با کتب مقدّس در راه گناهان ما مرد، 4و اینکه دفن شد، و اینکه مطابق با همین کتب در روز سوّم از مردگان برخاست، 5و اینکه خود را بر کیفا ظاهر کرد و سپس بر آن دوازده تن.
* اعمال رسولان ۹: ۱-۱۹
ایمان آوردن سولُس
1و امّا سولُس که همچنان به دمیدنِ تهدید و قتل بر شاگردان خداوند ادامه میداد، نزد کاهن اعظم رفت 2و از او نامههایی خطاب به کنیسههای دمشق خواست تا چنانچه کسی را از اهل طریقت بیابد، از زن و مرد، در بند نهاده، به اورشلیم بیاورد.
3طی سفر، چون به دمشق نزدیک میشد، ناگاه نوری از آسمان بر گِردش درخشید 4و او بر زمین افتاده، صدایی شنید که خطاب به وی میگفت: «شائول، شائول، چرا مرا آزار میرسانی؟»
5وی پاسخ داد: «خداوندا، تو کیستی؟»
پاسخ آمد: «من آن عیسی هستم که تو بدو آزار میرسانی. 6حال، برخیز و به شهر برو. در آنجا به تو گفته خواهد شد که چه باید کنی.»
7همسفران سولُس خاموش ایستاده بودند؛ آنها صدا را میشنیدند، ولی کسی را نمیدیدند. 8سولُس از زمین برخاست، امّا چون چشمانش را گشود نتوانست چیزی ببیند؛ پس دستش را گرفتند و او را به دمشق بردند. 9او سه روز نابینا بود و چیزی نمیخورد و نمیآشامید.
10در دمشق شاگردی حَنانیا نام میزیست. خداوند در رؤیا بر او ظاهر شد و گفت: «ای حَنانیا!»
پاسخ داد: «بله خداوندا.»
11خداوند به او گفت: «برخیز و به کوچهای که ’راست‘ نام دارد، برو و در خانۀ یهودا سراغ سولُس تارسوسی را بگیر. او به دعا مشغول است 12و در رؤیا مردی را دیده، حَنانیا نام، که میآید و بر او دست میگذارد تا بینا شود.»
13حَنانیا پاسخ داد: «خداوندا، از بسیاری دربارۀ این مرد شنیدهام که بر مقدسین تو در اورشلیم آزارها روا داشته است. 14و در اینجا نیز از جانب سران کاهنان اختیار دارد تا هر که را که نام تو را میخواند، در بند نهد.»
15ولی خداوند به حَنانیا گفت: «برو، زیرا که این مرد ظرف برگزیدۀ من است تا نام مرا نزد غیریهودیان و پادشاهانشان و قوم اسرائیل ببرد. 16من به او نشان خواهم داد که بهخاطر نام من چه مشقتها باید بر خود هموار کند.»
17پس حَنانیا رفت و به آن خانه درآمد و دستهای خود را بر او گذاشته، گفت: «ای برادر، شائول، خداوند یعنی همان عیسی که چون بدینجا میآمدی در راه بر تو ظاهر شد، مرا فرستاده است تا بینایی خود را بازیابی و از روحالقدس پر شوی.» 18همان دم چیزی مانند فَلس از چشمان سولُس افتاد و او بینایی خود را بازیافت و برخاسته، تعمید گرفت. 19سپس غذا خورد و قوّت خویش بازیافت.
* اول تیموتائوس ۱۲:۱-۲۰
فیض خداوند نسبت به پولس
12خداوندمان مسیحْ عیسی را شکرگزارم که مرا توانایی بخشید و درخور اعتماد شمرد و به خدمت خویش برگماشت. 13با آنکه در گذشته، کفرگو و ستمگر و زورگو بودم، بر من رحم شد، زیرا از ناآگاهی و بیایمانی چنین میکردم. 14آری، فیض خداوند ما بهفراوانی جاری گشت، همراه با ایمان و محبتی که در مسیحْ عیسی یافت میشود.
15این سخن درخور اعتماد و پذیرش کامل است که مسیحْ عیسی به جهان آمد تا گناهکاران را نجات بخشد، که من بزرگترین آنهایم. 16از همین رو، بر من رحم شد تا مسیحْ عیسی صبر بیپایان خود را نسبت به من که بزرگترینِ گناهکاران بودم، نشان دهد، تا نمونهای باشم برای جملۀ آنان که از این پس به او ایمان آورده، حیات جاویدان خواهند یافت. 17بر خدای یکتا، آن پادشاه سرمدی، نامیرا و نادیدنی، تا ابدالآباد حرمت و جلال باد؛ آمین!
18ای پسرم، تیموتائوس، این حکم را مطابق با نبوّتهایی که پیشتر بر تو شد، به تو میسپارم تا به مدد آنها در نبردِ نیکو پیکار کنی، 19و به ایمان و وجدانی پاک متمسّک باشی، چرا که کِشتی ایمان بعضی با زیر پا نهادن آنها درهم شکسته است. 20هیمِنائوس و اسکندر از این دستهاند، که ایشان را به شیطان سپردم تا عبرت گرفته، دیگر کفر نگویند.
