ایام عید پاک
همه چیز خیلی خوب شروع شده بود. فراری هیجانانگیز در شب، رهبری قاطع، هدایت ستون ابر در روز و ستون آتش در شب. چه چیزی میتوانست کار را خراب کند؟ متأسفانه فرعون دوباره سرکش شد و به تعقیب اسرائیلیان پرداخت تا دیگربار آنان را اسیر کند. از همین زمان شکایات قوم شروع شد، عادتی که به لعنت چهل سال آینده در بیابان بدل شد. اما همینکه صدای غرش ارابههای مصریان بر زمین سخت برخاست، موسی فقط گفت: «مترسید…خداوند برای شما خواهد جنگید؛ شما فقط آرام باشید.»
چه درس سختی است. آرامبودن، اعتمادکردن، ساکتماندن و به خدا مجال عمل دادن. ما در دوران آشفتهای زندگی میکنیم که عملگرایی مزیت است و سکوت تهدید به شمار میآید. این بیماریها کلیساهای ما را هم آلوده میکند: تشویق مشغلهٔ فراوان، پیوسته در پی برنامهها و پروژههای تازه بودن، دستور کار فشردهٔ کلیسا و روحانیتی دستپاچه.
اِوِلین آندرهیل، نویسندهٔ عارف، پیش از کنفرانس لمبت در سال ۱۹۳۰ در نامهای به اسقف اعظم کانتربری نوشت: «موضوع جالبِ مذهب، خداست. ممکن است در عصر سرگرمی، فکر کنیم زندگی کلیسایی پر از رقص و آواز چیز جذابی است، اما گمان میکنم کلیسایی که میداند چگونه آرام و عمیق باشد، بیشتر با نیازهای زمانهٔ ما سازگار است.»
امروز چگونه میتوانیم «آرام» باشیم؟