ستایش آفرینش
مکاشفه ۱۱:۴
ستایش مذکور، پرستش در مشارکت را به تصویر میکشد. پیران تسبیحگوی و فرشتگانی که از جلال خدای قادر مطلق، خالق هستی، به روی در میافتند و حین مشارکت در پرستش ابدی آسمانی، خدا را برای عمل آفرینش عظیمش ستوده، پیوسته او را که سرچشمۀ جمله نیکوییها و رحمتهای بیکران است میپرستند. آنها خدا را بهعنوان خالق همۀ موجودات که جلال و اکرام و قدرت تنها از آن اوست ستوده، پیوسته خالق هستی که آفرینش تنها محض ارادۀ نیکوی او انجام شد را میپرستند.
محور اصلی آیه، ستایش جلال خالق بودن آن تختنشین، یعنی خدای قدوس است. قداست خدا ایجاب میکند که انسان نیز تقدیس شود، یعنی از آنچه غیرمقدس است جدا و از گناه تطهیر گردد. این رؤیا ذهن ما را برای آنچه در پی است آماده میسازد.
خدایی که مقدم بر آفرینش است و تمامی موجودات عطیۀ حیات را از او یافتهاند، بر اورنگ جلال خویش جلوس فرموده و توسط ستایشگرانش احاطه شده و بر آن است که داوری را بر زمین اعمال نماید. ستایشی که چهار جاندار پیوسته تکرار میکنند، مبین پیوند میان پرستش زمینی در مشارکت با پرستش آسمانی است.
چهار موجود زنده نماد چهار فرشته هستند (مکاشفه 7 : 1) که چشمان پُرشمارشان نماد دانش فراگیر و عنایت خداست.
منظر آنها از زمان قدیس ایرنئوس به منزلۀ نماد چهار انجیلنگار شمرده شده: شیر-متی، بره-مرقس، انسان-لوقا و عقاب-یوحنا.
بیست و چهار پیر میتوانند همان کاهنانی باشند که در اول تواریخ 24: 1 – 19 آمدهاند، کاهنانی که رؤسای قدس و رؤسای خانهٔ خدا نامیده میشوند و گویا همانها هستند که ضمن پرستش خدا، دعای
مقدسین را نیز به او تقدیم میدارند. (مکاشفه 5 : 8)
بسیاری از مفسرین بر این باورند که بیست و چهار پیر نمایانگر دوازده سبط اسرائیل و دوازده رسول عیسی هستند که متحدانه به پرستش خدا میپردازند و عدهای دیگر آنان را نشان پیوند میان کلیسا و لاویان میدانند.
البته شمول رؤیای یوحنا به همین جا ختم نمیشود؛ زیرا ارزشهای جاودانی را مطرح میسازد که ایمان مقدسین تمامی زمانها میتواند بر آنها تکیه کند. پرستشهای بلاانقطاع آسمانی در پیوند با پرستشهای متحدانه ایماندارن بر زمین، سرانجام هنگام برپایی کامل ملکوت آسمانی منجر به تحقق کمال شادی در وجود مقدسین خداوند میگردد.