مقامات حکومتیِ نگران، جمعیتهای هیجانزده را تهدیدی برای نظم و آرامش میدانستند. این مسئله مخصوصاً در معبد اورشلیم از اهمیت زیادی برخوردار بود، زیرا آنجا مسکن خدا و مرکز مقدس زندگی قوم اسرائیل بود. البته زمان زیادی طول نکشید تا این نگرانی، کاهنان و صدوقیان را بر آن دارد تا نسبت به منشأ این ناآرامیها، یعنی موعظههای پطرس و یوحنا، سختگیری کنند. با اینحال، این فرصتی دیگر فراهم کرد تا خبر خوش انجیل به همگان اعلان شود. نقلقول پطرس از مزمور ۱۱۸ که زائران آن را در هنگام ورود به معبد میخواندند، و عیسی هم در مباحثاتش با کاهنان به آن اشاره کرده بود (مرقس ۱۲:۱۰)، بهوضوح تحریکآمیز است. عیسی که توسط کاهنان رد شده بود، اکنون مهمترین سنگ بنای مسکن خدا شده است. این چالشی برای خود معبد و در نتیجه، هویت قوم اسرائیل است.
احتمالاً چالشبرانگیزترین بخش برای ما که امروزه این متن را میخوانیم، سخنان پطرس بعد از نقلقول مزمور است؛ این ادعای بیباکانه که در هیچ نامی جز نام عیسی، نجات نیست. البته نام عیسی، مثل کلمهٔ رمز جادویی نیست که ما را به حیات ابدی رهنمون شود، بلکه این نام، تنها راه برای درکِ حقیقیِ نجات یافتن، کامل بودن و انسان بودن است – یعنی اینکه به پیروی از الگوی عیسی، زندگیمان را تقدیم کنیم تا حیات بیابیم. نجات در الگوی عیسی تبلور مییابد.