یکشنبه ۲۸ خرداد

چشم انداز کلیسای جامع

«چرا که این نیکو و پسندیدۀ نجات‌دهندۀ ما خداست که می‌خواهد همگان نجات یابند و به معرفت حقیقت نایل گردند..» اول تیموتائوس ۲: ۳ – ۴

نامه‌های اول و دوم تیموتائوس و تیتوس به‌عنوان رساله‌های شبانی شناخته می‌شوند. در آن نامه‌ها پولس رسول کوشش کرده است در خصوص تدبیر، انتظام، امور شبانی، سازماندهی کلیسا و تدبیر منزل تعلیم دهد. در عهد‌جدید متون کمی را می‌توان یافت که به اندازهٔ رساله‌های به تیموتائوس در خصوص جامعیت و جهانشمولی کلیسا تأکید ورزیده باشد.

نویسندهٔ رساله بارها عبارت کلیدی «جمیع مردم» را به‌کار می برد. باید برای «جمیع مردم» دعا کرده شود؛ زیرا که می‌خواهد جمیع مردم نجات یابند و مسیح خود را در راه همه فدا کرد (اول تیموتائوس ۲: ۶). از این روی، همه احتیاج به نجات دارند. در انجیل اختلاف طبقاتی وجود ندارد. لذا، پادشاه و رعیت، فقیر و غنی، رئیس و مرئوس، شخص دانشمند و یا مرد ساده و … همه به فیض و حقیقت نجات‌دهنده‌ای که انجیل به ارمغان می‌آورد نیاز دارند.

از‌این‌روی، انجیل عیسی مسیح همه را دربر می‌گیرد و آغوش کلیسای خداوند به‌سوی همهٔ مردمان گشوده شده است. بنابراین، موجودیت کلیسای مسیح نه فقط به‌جهت عادلان است، بلکه کلیسای خداوند به‌جهت دعوت و نجات گناهگاران و گمگشتگان نیز هست. پس، کلیسا جماعتی متشکل از جمیع کسانی است که به دعوت خدا لبیک گفته‌اند.

نویسندهٔ رساله، کلیسا را تشویق می‌کند تا برای جمیع مردم نزد خدا دعا و شفاعت کند، حتی برای کسانی که به مسیح ایمان ندارند. امپراطور و فرمانروایانی که این رساله می‌گوید برایشان دعا کنیم، نه‌تنها مسیحی نبودند، بلکه در حقیقت دشمنان کلیسا بودند؛ زیرا کسی نیست که مشمول محبت مسیح نباشد. پس، مسیحی حقیقی برای جمیع مردم، حتی برای کسانی که بر او جفا رسانده‌اند نیز دعا می‌کند، چنانکه خداوند ما عیسی مسیح فرمود: «اما من به شما می‌گویم که دشمنان خود را محبّت نمایید و برای لعن کنندگان خود برکت بطلبید و به آنانی که از شما نفرت کنند، احسان کنید و به هر که به شما فحش دهد و جفا رساند، دعای خیر کنید.» (متی ۵: ۴۴)