مناسب است بهیاد بیاوریم که تقسیمبندی کتب کتاب مقدس به فصل و آیه، قرنها بعد از روزگار نگارش آن صورت گرفته است. از اینرو باید کلمات «پس چون» در آغاز فصل پنجم را با آنچه پیش از آن ذکر شده، یکجا بخوانیم، یعنی درست بهدنبال ۴:۲۴-۲۵؛ «بلکه در حق ما نیز، تا برای ما نیز شمرده شود، ما که ایمان داریم به او که خداوندمان عیسی را از مردگان برخیزانید. او بهخاطر گناهان ما تسلیم مرگ گردید و به جهت پارسا شمرده شدنِ ما، از مردگان برخیزانیده شد.»
دراینصورت، ماهیت آن ایمان که بهواسطهٔ آن ما پارسا شمرده شدهایم- و از این طریق از صلح با خدا برخورداریم و به فیض دسترسی یافتهایم- روشنتر میشود. دیگر این سؤال مطرح نیست که چه مقدار ایمان میتوانم در خود ایجاد کنم- و خدا را شکر برای آن، زیرا اگر بستگی داشت به قوت و پیوستگی ایمانی که میتوانستم در خود پدید بیاورم، حال و روزم بینهایت رقتانگیز میشد. اما آنچه میان مسیح و شخص ایماندار اعتماد و ایمان ایجاد میکند، عملکرد قابل اعتماد بودن و وفاداری میان خدا و مسیح است. پولس میفرماید که ایمان و وفاداری مسیح بهطور خاص در رغبت و آمادگی او برای مردن برای ما خدانشناسان دیده میشود، حتی آن زمان که هنوز گناهکار و دشمن خدا بودیم.
خدا تمام اینها را در مسیح انجام داده، و محبت خود را به ما ارزانی داشته، محبتی که ما باید بهنوبهٔ خود، به آن ایمان و اعتماد داشته باشیم. پس همصدا با خانم «کُوری تِن بوم»، آن مسیحی هلندی که به بسیاری از یهودیان کمک کرد تا از هولوکاست نازیها بگریزند، میتوانیم بگوییم: «هرگز نترسید که آیندهای ناشناخته را به دست خدایی شناختهشده بسپارید.»