پنجشنبه ۲۷ مهر

خدایی که بر می‌دارد و حمل می‌کند

«ای خاندان یعقوب و تمامی بقیهٔ خاندان اسرائیل از بطن بر من حمل شده و از رحم برداشتهٔ من بوده‌اید! و تا به پیری شما من همان هستم.»

اشعیا ۴۶: ۳-۴ 

باب ۴۵ به قوم که در تبعید به‌سر می‌برند دو انتخاب می‌دهد: همراهی و همسویی با بابلیان و خدایانشان؛ یا انتظار کشیدن برای خدایی که بر طبق نبوت اشعیا، اراده فرموده از طریق کوروش پادشاه آنها را رهایی بخشد (۴۴: ۲۸ و ۴۵: ۱). کوروش همان کسی است که خداوند یک قرن و نیم پس از نبوت اشعیا از او استفاده نمود تا پس از فتح بابل، بازماندگان اسرائیل را بعد از هفتاد سال اسارت به سرزمینشان بازگرداند. هم او که خداوند او را در ۴۶: ۱۱ «مرغ شکاری» می‌نامد.

حال، باب ۴۶ از حماقت نهفته در خدایان بابل که قوم به‌سوی آنها متمایل گشته بودند سخن می‌گوید. «بیل» و «نبو» که در ابتدای این باب از آنها نام برده می‌شود، دو بت در بین بابلیان بودند که از سایر بت‌ها مهم‌تر بودند. بیل یا بعل در زبان سامی همان بتی است که پیش از آن مردوک نامیده می‌شد و بت ارشد در نزد فینیقیان بود و بابلیان نیز آن را می‌پرستیدند. بت دیگر به نام نبو در بین بابلیان در حدی فراگیر بود که آنها نام این بت را به نام خود می افزودند، مانند نبوکدنصر، نبوزرادان و… .

اکنون، خداوند از ناتوانی و نالایقی این بت‌ها می‌گوید، بت‌هایی که چون بار بر حیوانات نهاده شدند و به اسیری رفتند. خداوند می‌فرماید: «مرا با که شبیه و مساوی می‌سازید؟» (۴۶: ۵) با بیل و نبو که قادر نبودند نه خود و نه پرستندگانشان را از حقارت اسیری برهانند؟ و در تقابل با آن بت‌های ضعیف و منحنی، خداوند ذره‌ای از قدرت و جلال خویش را برای قوم یادآور می‌گردد که آفریدگار و خالق من هستم و این منم که شما را که همچون بت‌هایتان ضعیف و خمیده گشته‌اید بر خواهم داشت، حمل خواهم کرد و خواهم رهانید. و کیست که یارای ایستادگی در برابر ارادهٔ آن قادر مطلق را داشته باشد!