وقتی چیزی را گم میکنیم، چه میکنیم؟
این دو مَثَل بیانگر تلاشی جدّی هستند برای پیدا کردن چیزی که برایمان بسیار ارزشمند است. جستجوی بیامان آن شبان و آن زن، شفقت فعالانۀ خدا را برای یکایک افرادی منعکس میسازد که گرفتار مشکلات شدهاند. آفریدگار وفادار بیتفاوت نیست، بلکه با پشتکار و عزمی راسخ، به جستجوی آنانی بر میآید که از راه منحرف شدهاند، تا ایشان را بار دیگر تحت مراقبت پرمحبتِ خود قرار دهد.
شادی حاصل از بازیافتن چیزی گمشده، بهعنوان نقطۀ حیاتی هر دو مَثَل برجسته شدهاند. شادی آن شبان و جشن آن زن با دوستان و همسایگان خود را میتوان با شادی خدا برای گناهکارانی که توبه میکنند، مقایسه کرد. نکتۀ اصلی، شرایط و موقعیت توبه نیست، بلکه اشتیاق غیر قابل کنترل خدا برای بازگشت مردمان به نزد او، و شادی زائدالوصف اوست در هنگامی که ایشان در عمل باز میگردند.
عیسی دیدگاه منتقدان فریسی خود را، یعنی دیدگاهی که دیگران را قضاوت و محکوم میکند، با آغوش باز خدا و اقدام او برای بازآوردن گناهکاران را بهصراحت در نقطۀ مقابل هم قرار میدهد. آیا جماعتِ همعهد با خدا، جامعه یا مکانی است برای تحسین و تمجید افرادِ بافضیلت، یا پناهگاهی است برای شکستخوردگان و خطاکاران؟ هر فرد ایماندار و هر کلیسا باید از خود بپرسد که آیا به شکلی اصیل و واقعی، در اشتیاق وافر خدا برای رفتن به سراغ افرادی که راه را گم کردهاند، شریک هستند یا نه؟ و آیا در شادی الهی در هنگامی که گمشدگان باز میگردند، سهیم هستند یا نه؟