تقدیم عیسی در معبدیسی چهل روز پس از ولادتش، به معبد اورشلیم برده، و طبق شریعت یهود به خدا تقدیم شد. مادرها بعد از زایمان، میبایست خود را بهلحاظ آیینی و از طریق قربانیکردن یک بره یا کبوتر، طاهر سازند (لاویان ۱۲:۱-۸). همزمان با این رسوم، عیسی که پسر نخستزاده بود، طبق مندرجات خروج ۱۳:۲ و ۱۲-۱۶، میبایست به خدا تقدیم گردد. این همان کاری بود که مریم انجام داد. این مراسم به او این فرصت را داد تا خدا را برای وضع حمل سلامت فرزندش شکر کند و عیسی را نیز برای خدمت به خدا تقدیم نماید. او از هدیهای که اخیراً دریافت کرده بود، دست کشید. در ممالکی با سنت مسیحی، درست بعد از کریسمس، خصوصاً در میان کودکانی که به مدرسه میروند، معمولاً این سؤال مطرح میشود که: «برای کریسمس چه هدیهای گرفتی؟» اما تقدیم مسیح در معبد، سؤالی کاملاً متفاوت مطرح میسازد: نه اینکه «چه چیزی دریافت کردی؟»، بلکه «چه چیزی دادی؟» برای مریم، راه برگشتی وجود نداشت، اما اگر چنین راهی وجود داشت، میتوانست وسوسهانگیز باشد، زیرا به او گفته شده بود که عیسی سبب برخاستن و افتادن بسیاری در اسرائیل خواهد شد، و اینکه شمشیری نیز قلب خودِ مریم را خواهد شکافت (لوقا ۲:۳۵). در نظر پولس نیز راه برگشتی برای ایماندارانی وجود ندارد که بهعنوان واکنش به تمام آنچه خدا انجام داده، مایلند زندگی خود را به خدا تقدیم کنند. همانطور که پیش از این گفته شده، قربانیهایی که تقدیم میشد، در شرایطی نبودند که نزد تقدیمکنندۀ قربانی برگردند و خود را «نا-تقدیم» کنند. باشد که امروز، قربانی شما از ته دل باشد.