ایام روزه
اولین یکشنبۀ ایام روزه (اول مارس)
بیشتر ما با وسوسه، رابطهای ضدونقیض داریم. حقیقتِ امر این است که ما دوست نداریم وسوسه کاملاً از بین برود. ترجیح میدهیم با وسوسههای آشنای معمولی درگیر شویم و اگر نبرد به پیروزی کامل وسوسه منتهی شود، بهنوعی عرصه را باختهایم. از سوی دیگر، در مورد این سازش احساس خوبی نداریم و تجربه نشان میدهد که اگر بر نبرد متمرکز شویم، تقریباً از هر ده بار، نُه بار میبازیم. پس باید راه بهتری هم وجود داشته باشد.
چیزی که عیسی در بیابان با آن رویاروی شد، وسوسههایی بود که مدام طی خدمتش پاشنۀ او را میگزید: وسوسۀ تمرکز بر نیازهای زمینی به جای ریشههای آسمانی آنها، چشمگیر بودن به جای استوار بودن، راه میانبر را برگزیدن به جای خدا را بر هرچیز مقدم داشتن. حقیقت این است که او در طول زندگیاش با این وسوسهها سروکار داشته است که آشکارترین جلوۀ آن را در نبرد سختش با آنها در جتسیمانی میبینیم.
کاری که عیسی با این مهمانان ناخوانده کرد، برا ی ما نیز مفید است. به جای آنکه با آنها وارد جنگ شود، نگاهش را از آنها برداشت و به کتابمقدس و هدایت و دلگرمکنندگیاش دوخت. اگر با وسوسههایمان پنجه در پنجه افکنیم و بجنگیم، از رمق خواهیم افتاد، برای شاگردیِ مؤثر مجهز نخواهیم شد، و احتمالاً در هر صورت بازنده خواهیم بود. ژنرال گوردن، فرماندار خارطوم، در خاطراتش در مورد رویارویی با وسوسهای آشنا نوشت که «امروز اجاج را در حضور خداوند قطعهقطعه کردم». بیشتر ما تا این حد مصمم و موفق نیستیم. اما اگر مانند عیسی به ورای مشکل و جایگزینی بهتر بنگریم، وسوسه را مغلوب خواهیم ساخت.