یکبار از یک دوندۀ استقامت پرسیدم: «چطور میتوانی به دویدن ادامه دهی؟» او پاسخ داد: «تماشاچیان دو طرف مسیر اسمم را صدا میکنند.» شاید شما هم تجربۀ کار با مربی، معلم، مدیر یا دوستی را داشتهاید که شما را تشویق کردهاند تا رویکرد جدیدی را امتحان کنید؛ یا حتی همراه با شما، وارد آن ریسک شدند. امیدوارم اینطور بوده باشد.
خواندگی، ایمانآوردن و مأموریت سولس همانطور که خدا گفته بود، در نهایت منجر به این شد که خبر خوش (انجیل) به گوش غیریهودیان و حاکمان برسد، اما این از طریق شهامت و شهادت حنّانیا و برنابا به انجام رسید. حنّانیا نخستین مسیحیای بود که سولس را «برادر» خطاب کرد (اعمال ۹:۱۷) و زمانی که باقی شاگردان در وحشت از او و شک در مورد صداقت ایمانش بهسر میبردند، این برنابا بود که به دفاع از او برخاست.
ما قطعاً به فعالان و سخنرانانی مانند پولس نیاز داریم که میتوانند ایمان را با غیرت و مهارت، توضیح دهند و تفسیر کنند. با اینحال، ما به اشخاص مهربانتر و مصممتر هم نیاز داریم که از دیگران دست نمیکشند. ما نام حنّانیا را برای اولین و آخرین بار در رابطه با نقش محوری او در تبدیل سولس میشنویم، اما برنابا بعدها بسیار با پولس همسفر شد. آنها روزی در مورد سفر با یوحنای معروف به مرقس که پیشتر آنان را تنها گذاشته بود، با هم اختلاف پیدا کردند (اعمال ۱۵:۳۷-۳۹). پولس در مورد همسفرشدن یوحنای مرقس بسیار محتاطانه عمل کرد، اما چنانکه انتظار میرفت، برنابا آماده بود تا جایی برای فیض خدا باز کند، همانطور که برای پولس نیز چنین کرد. آیا این در مورد ما هم صدق میکند؟