سه‌شنبه ۳۰ خرداد

حکم به مرد خدا

«امّا تو ای مرد خدا، از اینها همه بگریز، و در پی پارسایی و دینداری و ایمان و محبت و پایداری و ملایمت باش. در نبرد نیکوی ایمان پیکار کن و به دست آور آن حیات جاویدان را که بدان فرا خوانده شدی، آن هنگام که در برابر شهود بسیار، اعتراف نیکو را کردی.» اول تیموتائوس ۶: ۱۱ – ۱۲

«ولی تو ای مرد خدا» لقبی است که پولس رسول، تیموتائوس را به آن خطاب می‌کند. این عنوان یکی از بزرگ‌ترین القابی بود که در عهد‌عتیق برای شخصی به‌کار برده شده بود. به‌عنوان نمونه، در تثنیه ۳۳: ۱ این عنوان برای موسی به‌کار برده می‌شود، «… موسی، مرد خدا…». پولس رسول با یادآوری اقتداری که به ایمان، خداوند به او داده است، وی را دعوت می‌کند تا در فضائل مسیحی رشد و ترقی یابد. این فضایل در این آیات به شکلی شعار‌گونه یا اتفاقی مرتب نشده‌اند، بلکه این فضایل به ترتیبی هدفمند سامان یافته‌اند.

نخست، «عدالت» آمده است. به‌طور‌کلی، عادل کسی است که وظیفهٔ خود را نسبت به خدا و هم‌نوعان خود انجام دهد. دوم، «دینداری» فضیلتی انسانی است که پیوسته و در همه حال خود را در محضر خدا می‌داند. سوم، «ایمان» که در اینجا به معنای باور و وفاداری انسان در تمامی شئون و مراحل زندگی حتی در رویارویی با مصائب و حتی مرگ به خدای تعالی است. چهارم، «محبت» (آگاپه) است، محبتی بی‌قید‌و‌شرط که مشروط به چیزی نیست. پنجم، «صبر». باید خاطر‌نشان کرد مراد از صبر یا شکیبایی صرفاً تحمل تجربیات یا سختی‌های زندگی نیست، بلکه دلالت بر تحمل و صبر پیروزمندانه دارد. به این معنی که تجربیات زندگی قادر نخواهند بود محبت و وفاداری و ایمان او را متزلزل کنند. در نهایت، اسمی که در ترجمه‌های فارسی کتاب‌مقدس معمولاً تواضع، ملایمت، مهربانی و امثالهم ترجمه شده است، در زبان اصلی یونانی بار معنایی عمیقی دارد و مشکل بتوان واژه‌ای مناسب برای آن یافت که بار کامل معنایی آن را منتقل سازد. این کلمه توصیف‌کنندهٔ روحیه‌ای است که می‌داند چگونه ببخشد و با نرم‌خویی و محبت مسیحی با دشمنان خود رفتار کند. رفتار او که مصداق آن را در رسالهٔ اول پطرس می‌توان دید: «چون او را دشنام می‌دادند، دشنام پس نمی‌داد و چون عذاب می‌کشید تهدید نمی‌نمود، بلکه خویشتن را به داور عادل تسلیم کرد.» (اول پطرس ۲: ۲۳)