آیات مربوط به قرائت امروز با ابهت و صلابت خاصی آغاز میگردند. عزیمت عیسی به اورشلیم بیانگر لحظهای است که تعهدی دشوار را مطالبه میکند. او از تقدیر خود آگاه بود، اما هنوز میبایست بهسوی آن گام بر میداشت. آنانی که او را در این مرحله از خدمتش رد کردند، نشانهٔ ردکردن و پسزدن عظیمی بودند که پیشرو قرار داشت.
با رهسپارشدن عیسی به اورشلیم، تقدیر بسیاری از افراد به نمایش درآمد. شایان توجه است که عیسی نسبت به آنانی که مدعی شاگردی او بودند و سروصداهای درست را ایجاد میکردند، سختگیرتر بود تا نسبت به سامریانی که میهماننوازی خود را از او دریغ کردند. ردکردن عیسی قابل بخشایش است، اما پذیرش او به شکلی ولرم یا ریاکارانه آزاردهنده، چرا که چنین شخصی ماهیت غایی دعوت عیسی را درست درک نکرده است.
عیسی در راه اورشلیم، طریقی سهل و آسان را وعده نداد. طریقی که ما مسیحیان فراخوانده شدهایم بپیماییم، همیشه «راه صلیب» است. این بینهایت چالشبرانگیز است، خصوصاً برای آن دسته از ما که برای سالهایی طولانی، یا در طول تمام عمرمان، مسیحی بودهایم. ممکن است ایمان خود را چنان خوب وارد شخصیت و سبک زندگیمان کرده باشیم که دیگر از مطالبات و مقتضیات مفرط آن شوکه نمیشویم. انتظار داریم زندگی روحانیمان صلح و صفا و آرامش بههمراه بیاورد، اما این نباید آرامشی دروغین مبتنی بر رضایت از خویشتن باشد. پادشاهی و ملکوت خدا چیزی بیش از این مطالبه میکند.