اگر شاهد تعمید بزرگسالان و غوطهوری کاملشان بودهاید، آن لحظهٔ فوقالعادهای را که داوطلبان دلواپس در آب فرو میروند، میشناسید. آنان نفسشان و گاهی بینیشان را نگه میدارند و در یک لحظه- تقریباً بیجان- در آب غوطهور میشوند، تا اینکه شبان از آب بیرون بکشدشان و مانند کودکی نوزاد، بریدهبریده نفس بکشند. در این میان، آب به هر سو میپاشد و گویی نخستین بار است که چشمها بازمیشوند و شادی چهرهٔ کسانی را که با پرتو زندگی تازه میدرخشند، پر میکند.
بیشتر ما زندگی پرفراز و فرودی مانند زندگی پولس نداشتهایم. شاید برای برخی از ما سفر ایمانمان آنقدر طبق معمول است که صحبت از مردن و زنده شدن نامتعارف بهنظر میآید. اما پولس ما را به ماجرای رهاییبخشی دعوت میکند که در آن تعمیدمان چیزی نیست که سالها پیش اتفاق افتاده است، بلکه میتواند تجربهٔ تازهای باشد که هر روز خود را در آبهای زندگی تازهای که عیسی به ما بخشیده است، بشوییم، همانگونه که او پولس را در آن سهیم کرد. این دعا از مجموعهٔ پرستش جمعی، خلاصهٔ شادی رهاییبخشی است که پولس آرزو دارد در آن غوطهور شویم:
تو را برای خلقت تازهای که ما فرزندانت را بدان از آب و روح متولد میکنی و برای فیضت که گناهان ما را میشوید، متبارک میخوانیم. باشد که روح قدوس و زندگیبخشت این آب را فرو گیرد. با آن زیبایی خلقتت را بازسازی کن و به کسانی که تعمید مییابند در خانوادهٔ کلیسایت تولدی تازه ببخش. گناهان را در آب داوری غرق کن، فرزندانت را با قدرتی که از بالاست تدهین کن، و آنان را در آزادی پادشاهیات با مسیح یکی ساز. زیرا تمامی توان، عظمت، حاکمیت و قدرت از آن توست، از حال تا ابدالآباد.