محک و میزان سنجش زندگی مقدس چیزی نیست جز زیستن در هماهنگی با خصایص و خصلتهای خدا. خداوند با «محبت و انصاف و عدالت» در جهان عمل میکند، زیرا از همین امور خرسند و خشنود میگردد. دنبالکردن این هدف که خدا را در افکار و زندگی خود خشنود سازیم، عمیقاً دلانگیز و جذاب است. اما اکثر ما غالباً در این زمینه شکست میخوریم، و چه آسان احساس ناامیدی میکنیم. حضرت پولس با شکافی که میان عالیترین نیّتهای ما و نتایج همیشگی آنها وجود دارد، آشنا بود، و به همین جهت، در نامه به رومیان مینویسد: «من نمیدانم چه میکنم، زیرا نه آنچه را که میخواهم، بلکه آنچه را که از آن بیزارم، انجام میدهم» (رومیان ۷:۱۵).
چلهٔ روزه و توبه توجه ما را به آزمایش عمیق خویشتن فرا میخواند، و اجازه میدهد تا مسیر مغناطیسی دل خود را بار دیگر تنظیم کنیم و آنطور که در فرمول اعتراف به گناه در جلسات کلیسا اظهار میداریم، راههایی را نام ببریم که در آنها «بهواسطهٔ غفلت، و بهواسطهٔ ناتوانی» و نیز «از طریق قصور عمدی خود»، شکست خوردهایم. اگر خواهان انضباط خوب در ایام روزه و توبه هستیم، مناسب است با شخصی دیگر اعتراف کنیم. آسان است که خود را بهخاطر امور پیش پا افتاده عذاب دهیم و مجازات کنیم، اما قصوراتی را که بیش از همه موذی و مکارانه هستند، نادیده بگیریم. اعتراف رسمی در حضور یک کشیش در آیین مقدس «مصالحه»، شامل این نیز میشود که جملهٔ «اعلان بخشایش» بر شما بیان شود. هدایت روحانی در طول این آیین نیز این فضای امن را برایتان فراهم میسازد که آن قصوراتی را به آنها پی بردهاید، مورد کند و کاو قرار دهید و به فردی دیگر اجازه دهید اموری را در باطن شما تشخیص دهد و کمک کند تا در طریقهایی گام برداریم که خداوند از آنها لذت میبرد و خشنود میگردد.