ایام عید پاک
خداوند وعده داده بود که از آسمان نان بباراند، اما ظاهر آن نان باعث تعجب شد. کلمهٔ «مَنّا» یعنی «این چیست؟»، و پاسخ آن جزئیات چندانی نداشت (که بعد به آن اشاره شده است)، اما صرفاً یادآور آن است که خداوند برای خوراک قوم چیزی تدارک دیده بود. آنان بایستی به خدا اعتماد میکردند، نه آنکه بپرسند خدا دقیقاً چگونه عمل کرده است. غذا هر روز فراهم میشد و آنان بهسختی آموختند که نه میتوانند آن را در روزهای عادی هفته ذخیره کنند و نه در روز شَبّات آن را بیابند.
این اشاره به شَبّات، مقدم بر ده فرمان است. تعهد خدا برای تأمین نیاز ضروری آنان مشروط به آن است که شَبّات را نگاه دارند. آنان در زمان بردگی، از کار فراغت نداشتند، اما اینک بهعنوان قوم خدا بایستی میآموختند که یک روز در هفته استراحت کنند، چنان که خدا در آفرینش چنین کرد (پیدایش ۲:۲-۳). بیابان بوتهٔ آزمایش آنان بود برای آموختن دربارهٔ خدایی که نجاتشان داد و شکلگیری آنان بهعنوان قوم خدا که از بردگی فرمانروایی ستمگر آزاد شدند.
عیسی در تعلیم دعا به شاگردان، «نان روزانهٔ ما را امروز به ما عطا فرما»، به این معجزهٔ هرروزه در بیابان اشاره کرد، پیش از آنکه فراتر رود و خود را «آن نان که از آسمان نازل شده است» معرفی کند (یوحنا ۶:۴۱). ما نیز بهعنوان مسیحی دعوت شدهایم تا وابستگی هرروزهٔ خود و نیکویی خدا را کشف کنیم.