برای آرامکردن شورای رؤسای معبد و برداشتن گامی محتاطانه به جلو، نیاز بود تا نمایندهٔ حکیمی از فریسیان – که از نظر الهیاتی، در مورد رستاخیز مردگان مخالف صدوقیان بودند – پا پیش بگذارد. پاسخ عملگرایانهٔ گامالائیل امکان میداد تا آزمون «عملی بودن» را بهکار گیرند. آیا تابهحال به این فکر کردهاید که بارها در طول تاریخ جنبشهایی – مانند متدیسم در قرن هجدهم یا جنبش احیای کلیسای کاتولیک در قرن نوزدهم – که توسط ساختارهای مذهبی وقت، بهعنوان ویرانگر رد شده بودند، پس از چندی، بهعنوان کار روحالقدس و هدیهای گرانقدر در حیات کلیسا و جهان، پذیرفته شدند؟
با اینحال، تحقیر تازیانهخوردن در ملأعام، تنبیه کوچکی نبود. عیسی به شاگردانش هشدار داده بود که «در این دنیا، سختی خواهید داشت» و حالا، شاگردان عملاً آن را تجربه میکردند – پیوندی از مشارکت بین آنها با هم و با خداوندشان.
اینکه ما چطور سهیمشدن یا حتی در آغوشکشیدن سختیها یا ردشدن را میپذیریم، نشاندهندهٔ میزان قدرتمندی رابطهٔ بین خانوادهها یا اجتماعاتمان است. این همچنین، نشاندهندهٔ شهامت در دنبالکردن حقیقت بدون توجه به عواقب آن و اعتماد محض به فیض خدا بهجای تأیید و حمایت قدرتهای حاکم در دنیا است.