پنجشنبه ۱ تیر

یک نصیحت سه گانه

عبرانیان ۱۰: ۱۹ ، ۲۲ – ۲۴

نویسنده با آوردن کلمهٔ «پس» در ابتدای گفته‌هایش، نه تنها قصد دارد به آنچه قبل از آن گفته تأکید بورزد، بلکه اذعان دارد که آنچه می‌خواهد بگوید نیز نتیجه و پیامد همان سخنان است. همان‌طور که مستحضر هستیم، قبل از این نویسنده از کهانت بی‌زوال، قربانی کامل و پسندیده، بخشش خطایا و در نهایت از اتمام امر قربانی گفته بود و حال، این مهم را بیان می‌کند که ما نه‌تنها اجازت، بلکه دلیری نیز داریم که به آن مکان اقدس، جایی که در پشت پردهٔ دوم بود، آن خیمه ای که به قدس‌الاقداس مسمی است (۹: ۳)، وارد شویم.  مکانی که تنها کاهن اعظم سالی یک بار با در دست داشتن خون قربانی اجازه داشت بدان داخل گردد، ما از طریق تازه و زنده، یعنی خون عیسی در عهد جدید، این دلیری را داریم که به این تخت فیض (۴: ۱۶) نزدیک بیاییم و به آن مکان اقدس داخل شویم.

نویسنده بر پایه و اساس آن دلیری که محض خون عیسی یافته‌ایم، سه امر مهم را چون نصیحت به ما یادآور می‌شود: ایمان، امید و طریق افضل یعنی محبت. همان سه چیزی که در این دنیای سراسر فانی، باقی خواهند ماند. (۱ قرنتیان ۱۳: ۱۳)

ایمان به آن خونی که ما را دلیری داخل شدن به قدس الاقداس می بخشد و تعمیدی که ما را اجازه نزدیک شدن. محض این ایمان است که دیگر نه غریب و اجنبی، بلکه هم‌وطن مقدسین و از اهل خانهٔ خدا هستیم. (افسسیان ۲: ۱۹)

امیدِ امید به بازگشت خداوندمان. همان امید زنده‌ای که آن دلیری را در ما محفوظ داشته و ما را در خود بیدار و هشیار نگاه می‌دارد تا آن وعده‌دهندهٔ امین به عهد خود وفا کرده، ما در خود حیات جاودان بخشد.

و محبت به یکدیگر. محبتی که تنها در تعاقب آن ایمان و امید است که آشکار می‌گردد. ایمان و امید ما مشهود نخواهد شد؛ مگر از طریق محبت به یکدیگر.