جمعه ۲ تیر

ایمان مشخص و مصور   

ایمان، ضامن چیزهایی است که بدان امید داریم و برهان آنچه هنوز نمی‌بینیم. عبرانیان ۱۱: ۱ 

برای تعریف هر چیز به‌‌لحاظ منطقی باید نسبت به آن اشراف کامل داشت و از آنجایی که ایمان سِر است ( ۱ تیموتائوس ۳: ۹)، ما نسبت به آن از فهم کامل برخوردار نیستیم. پس، تعریفی هم از آن نمی‌توانیم داشته باشیم، بلکه تنها می‌توانیم آن را بر اساس آنچه کلام خدا به ما تعلیم می‌دهد، توضیح دهیم. یکی از قسمت‌هایی که در این خصوص ما را یاری می‌کند، آیهٔ مورد نظر امروز است.

در این آیه، نویسنده «ایمان» را مرتبط به دو حیطه‌ای می‌داند که همیشه برای انسان شک‌برانگیز، هراس‌آور و نامطمئن بوده است، آینده و چیزهای نادیدنی. «اعتماد بر چیزهای امید داشته شده»، اشاره به همان آینده دارد. آینده‌ای که در آن تنها اعتماد کرده‌ایم به آن وعده‌دهندهٔ امین که تمامی وعده‌هایی که بدان امید بسته‌ایم را به ما خواهد بخشید. «برهان چیزهای نادیده» اشاره به آن نادیده‌هایی دارد که بر حسب ایمان می‌دانیم هست و ما روزی آنها را خواهیم دید. چرا‌که اگر چیزی را ببینیم، برای باور به وجود آن چیز دیگر نیازی به ایمان نداریم؛ زیرا که آن را میبینیم و همان دیدن ادعای ما را برای وجود آن چیز ثابت می‌کند. بر همین اساس است که ایمان باید در رابطه با چیزهای نادیدنی باشد تا معنا و مفهوم درست خود را بیابد. از این روست که نویسنده ایمان را برهان چیزهای نادیده می‌نامد و صد البته که در این ایمانی که بخشش خداست (افسسیان ۲: ۸)، ما فقط انتظار رسیدن آن آینده را نمی‌کشیم، بلکه از آن وعده‌ها و نادیده‌ها اکنون نیز شمه‌ای خواهیم چشید و حظ خواهیم برد تا روزی که تمامی آن را دریافت کنیم.

در واقع، ایمان ما را دعوت می‌کند تا به قلمرویی قدم بگذاریم که برایمان ناشناخته است و به صدایی لبیک بگوییم که کسی جز ما نشنیده است، مانند پدرمان ابراهیم و دیگر مردان و زنان در کتاب‌مقدس که نویسنده بسیاری از آن قهرمانان ایمان را برای ما نام می‌برد تا شاهدی باشند بر حقیقت ایمان. ایمانی که نه مرده، بلکه زنده است و در عمل به منصه ظهور می‌رسد و خود را کامل می‌گرداند (یعقوب ۲: ۲۲) به‌نحوی که سبب بنای بسیاری می‌گردد.