گاه یک آیه را چنان خوب بلدیم که شنیدن آن در مضمون و چارچوبش، مفهوم تازهای به آن میبخشد. همکاری دارم که همیشه از این سخنان بهعنوان دعای برکت در پایان جلسات کلیسایی استفاده میکند. زندگی این خانم در چند سال اخیر به شکلی باورنکردنی، پر از فشار عصبی و گاه نیز جگرخراش بوده است. وی تقریباً همیشه با بلاتکلیفی روبهرو بوده است. هر بار که این کلمات را میشنوم، بهیاد این دوستم و رهبری او در آن اوضاع ناامیدکننده میافتم. همینطور بهیاد میآورم که خدا همواره او را استوار و احیا کرده است. تصور میکنم این همان نیروی محرکهٔ پولس در این نامه بوده، خصوصاً با توجه به اینکه او در حبس بهسر میبرده است.
در این آیات، جنبهٔ دیگری که مرا غافلگیر میکند این نکته است که محبت مسیح «فراتر از معرفت بشری» است. این قطعاً دعوتی است از ما برای توجه دقیق به این کلمات. ما قادر نیستیم عظمت محبت خدا در عیسای مسیح را درک کنیم، و حتی نباید برای درک آن تلاش کنیم. دعای پولس در اینجا یادآوری میکند که روحالقدس به ما قوتی درونی میبخشد، اینکه مسیح در دل ما حضور دارد و نیز محبت خدا شالودهای استوار در دسترس ما قرار میدهد. همهٔ این عناصر در زندگی آنانی که ایمان دارند، حاضر هستند و کاملاً بجاست که این نکات به ما یادآوری شوند. آن هنگام که رویدادهای زندگی ما را به این سو و آن سو پرتاب میکنند، محبت خدا ما را استوار نگاه میدارد.