یکشنبه ۴ تیر

Today's word: عبرانیان ۱: ۱ – ۲ | Bible Study: * عبرانیان ۱: ۱ – ۱۴* عبرانیان ۲: ۱ – ۴

عیسی پسر الهی

در گذشته، خدا بارها و از راههای گوناگون به واسطۀ پیامبران با پدران ما سخن گفت، امّا در این ایام آخر به واسطۀ پسر خود با ما سخن گفته است، پسری که او را وارث همه چیز مقرر داشت و به واسطۀ او جهان را آفرید.

 عبرانیان ۱: ۱ – ۲

هر چند که نه هویت نویسنده این نامه برای ما روشن است و نه مخاطبان، اما از عنوان «عبرانیان» که در این رساله مورد خطاب قرار گرفته‌اند، این‌طور بر داشت می‌‌شود که مخاطبین مسیحیان یهودی‌تبار ساکن اورشلیم بودند که خود را زیر عهد اول می‌پنداشتند. ( ۱۵:۹ )

از آنجا که در این رساله به خرابی اورشلیم توسط رومی‌ها در سال ۷۰ میلادی اشاره‌ای نشده، پس احتمال قریب به یقین این رساله بین سال های ۶۰ تا ۷۰ میلادی نوشته شده است. نویسنده با قلمی زیبا و توانمند عیسی را به‌عنوان رئیس کهنه عظیم، کریم، امین و ابدی با کهانتی بی‌زوال معرفی می‌کند. کاهنی که خود را یک بار چون قربانی بی‌عیب برای کفارهٔ گناهان می‌گذراند. همچنین، از تقرب ما به اورشلیم سماوی، به شهر خدای حی سخن می‌راند. گویا قصد دارد که ایمانداران مسیحی یهودی‌تبار را برای خرابی معبد آماده کند. نویسنده در نظر دارد که به‌واسطهٔ عیسی، آن پسر الهی، تعریفی تازه از معبد، کاهن، قربانی و اورشلیم برای آن مسیحیان یهودی‌زاده به تصویر بکشد.

نگارنده بر حسب همین پیش‌زمینه است که به کرات از عهد‌عتیق سخن می‌گوید، به‌طوری‌که می‌توان گفت عهد‌عتیق در این رساله بیش از هر جای دیگری در عهد جدید در مرکز است و دائماً این مهم را خاطر نشان می‌سازد که انتظارات و وعده‌های عهد‌عتیق در این ایام آخر است که به وساطت آن «پسر»، یعنی پسر الهی تحقق یافته، به ثمر می‌نشیند.

نویسنده در همان ابتدا همچنان که خدا را منبع و منشأ سخنان انبیا در زمان گذشته بر‌می‌شمرد و این‌چنین به صحت آنها صحه می‌گذارد، همچنین پرده از مکاشفه‌ای بس عظیم‌تر برمی‌دارد که در ایام آخر بر انسان آشکار گردیده است. ایام آخر اشاره به همان دورانی دارد که خدا نه به‌واسطهٔ انبیا، بلکه به وساطت پسر خود آن کلمهٔ زنده با انسان سخن گفت. آن پسر الهی که تمامی موجودات در اختیار و تحت حاکمیت او هستند. در ایام آخر بود که ارادهٔ خداوند بر این قرار گرفت که پرده از آن آینده‌ای که گذشتگان به آن چشم انتظار دوخته و دل امیدوار بسته بودند، براندازد.

Bible Study

عبرانیان ۱: ۱ – ۲

1در گذشته، خدا بارها و از راههای گوناگون به واسطۀ پیامبران با پدران ما سخن گفت، 2امّا در این ایام آخر به واسطۀ پسر خود با ما سخن گفته است، پسری که او را وارث همه چیز مقرر داشت و به واسطۀ او جهان را آفرید.

* عبرانیان ۱: ۱ – ۱۴

پسر خدا برتر از فرشتگان
1در گذشته، خدا بارها و از راههای گوناگون به واسطۀ پیامبران با پدران ما سخن گفت، 2امّا در این ایام آخر به واسطۀ پسر خود با ما سخن گفته است، پسری که او را وارث همه چیز مقرر داشت و به واسطۀ او جهان را آفرید. 3او فروغِ جلالِ خدا و مظهر کامل ذات اوست، و همه چیز را با کلام نیرومند خود نگاه می‌دارد. او پس از پاک کردن گناهان، به دست راست مقام کبریا در عرش برین بنشست. 4پس به همان اندازه که نامی برتر از فرشتگان به میراث بُرد، از مقامی والاتر از آنها نیز برخوردار شد.
5زیرا خدا تا کنون به کدام‌یک از فرشتگان گفته است:
«تو پسر من هستی؛
امروز من تو را مولود ساخته‌ام»؟
و یا:
«من او را پدر خواهم بود،
و او مرا پسر»؟
6بلکه آن هنگام نیز که فرزند ارشد را به جهان می‌آورَد، می‌فرماید:
«همۀ فرشتگان خدا او را بپرستند.»
7حال آنکه دربارۀ فرشتگان می‌گوید:
«فرشتگانش را بادها می‌سازد،
و خادمانش را شعله‌های آتش.»
8امّا دربارۀ پسر می‌گوید:
«ای خدا، تخت سلطنت تو جاودانه است؛
عصای پادشاهی تو عصای عدل و انصاف است.
9تو پارسایی را دوست می‌داری و شرارت را دشمن؛
از این رو خدا، خدای تو، تو را بیش از همقطارانت به روغن شادمانی مسح کرده است.»
10و نیز می‌فرماید:
«تو، ای خداوند، در آغازْ بنیان زمین را نهادی،
و آسمانها صنعت دستان توست!
11آنها از میان می‌روند، امّا تو بر‌جا می‌مانی!
آنها همه چون جامهْ مندرس خواهند شد!
12آنها را چون ردایی در هم خواهی پیچید،
و بسان جامه‌ای جایگزین خواهند شد.
امّا تو همان هستی،
و سالهای تو را پایانی نیست!»
13خدا تا کنون به کدام‌یک از فرشتگان گفته است:
«به دست راست من بنشین
تا آن هنگام که دشمنانت را کرسی زیر پایت سازم»؟
14مگر آنها جملگی روحهایی خدمتگزار نیستند که برای خدمت به وارثان آیندۀ نجات فرستاده می‌شوند؟

* عبرانیان ۲: ۱ – ۴

ضرورت جدّی گرفتن نجات
1پس بر ماست که به آنچه شنیده‌ایم با دقتِ هر چه بیشتر توجه کنیم، مبادا از آن منحرف شویم. 2زیرا اگر پیامی که به واسطۀ فرشتگان بیان شد الزام‌آور بود، آن‌گونه که هر سرپیچی و نافرمانی مجازاتی برحق می‌یافت، 3پس ما چه راه گریزی خواهیم داشت اگر چنین نجاتی عظیم را نادیده بگیریم؟ این نجات در آغاز به واسطۀ خداوند بیان شد و سپس توسط آنان که از او شنیدند بر ما ثابت گردید، 4در حالی که خدا نیز بر آن گواهی می‌داد، با آیات و عجایب و معجزات گوناگون، و عطایای روح‌القدس، که آنها را بنا به خواست خود تقسیم می‌کرد.
Tagged

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *