سه‌شنبه ۶ تیر

کهانت عیسی 

«شمار کاهنان پیشین بس زیاد بود، زیرا مرگ مانع از ادامۀ خدمت آنها می‌شد. 2حال آنکه عیسی چون تا ابد زنده است، کهانت بی‌پایان دارد.» عبرانیان ۷: ۲۳- ۲۴

نویسنده تمام تأکید خود را در این باب به روی امر کهانت می‌گذارد و بزرگ‌ترین مشکل را وجود موت بر‌می‌شمرد. وی مبحث را تا بدانجا می‌رساند که نیاز انسان گناهکار و فانی «کهانت بی‌زوال» است. این کهانت بی‌زوال را تنها کاهنی می‌تواند بر خود گیرد که ابدی و زوال ناپذیر باشد و آن کاهن ابدی کسی نیست جز آن پسر الهی، آن کلمهٔ مجسم، عیسی مسیح. هم او که با مرگ خود بر صاحب قدرت مرگ پیروز گشت و تا به ابد باقی است. نگارنده برای بیان کهانت بی‌زوال عیسی از ملکیصدق که گویا حامی ابراهیم و جد داوود و سایه و پیش‌نمونی از عیسی است، نام می‌برد. ملکیصدق شخصیتی است که در پیدایش ۱۴: ۱۸ – ۲۰ با او آشنا می‌شویم، بدون اینکه از گذشته و تبار؛ یا از فرزندان او چیزی بدانیم. حتی از تولد و مرگ او هیچ گفته نشده است، به‌طوری‌که مزمور ۱۱۰ : ۴ از ابدی بودن او سخن می‌گوید.

هر آنچه راجع به او می‌دانیم، این است که ملکیصدق (پادشاه عدالت) نام او و ملکِ سالیم (پادشاه سلامتی) لقب اوست. او پادشاهی است که هر چند از سبط لاوی نیست، ولی کاهن است و ابراهیم این کهانت را این‌چنین حرمت می‌نهد که عشر خود را به او تقدیم می‌دارد. از‌آنجایی‌که این ابراهیم پدر قوم است که از او برکت می‌گیرد، لاجرم باید او مقام روحانی والاتری از ابراهیم داشته باشد.

نویسنده از این سایه استفاده می‌کند تا بگوید عیسی است آن پادشاه عدالت، عدالتی کامل و واقعی که بر صلیب آشکار می‌گردد و اوست پادشاه سلامتی، همان شالوم و سلامتی که او برحسبِ وعدهٔ خود به ما می‌بخشد. (یوحنا ۱۴: ۲۷)

اگر ملکیصدق بی‌نسب‌نامه و بدون ابتدای ایام و انتهای حیات… (۷: ۳) پا به عرصهٔ کتاب‌مقدس می‌گذارد، این عیسی آن پسر الهی است که محض ارادهٔ پدر پا به عرصهٔ هستی می‌نهد و خود می‌فرماید: «من الف و یاء و ابتدا و انتها و اول و آخر هستم.» (مکاشفه ۲۲: ۱۳)

همان‌گونه که ملکیصدق کاهنی بود خارج از سبط لاوی، کاهن ابدی ما عیسی نیز از سبط یهودا برآمده بود. کاهنی که تمامی امت‌ها، محض ایمان به صلیب وی رخصت یافته‌اند که از او برکت یابند.