دوشنبه ۷ فروردین

اطمینان به بخشش

«و اگر مسیح برنخاسته، ایمان شما باطل است و شما همچنان در گناهان خود هستید.»

اول قرنتیان ۱۷:‌۱۵

یکی از اوصاف مبارک خدای تعالی، خداوند رحمت و بخشایش است. خدایی که نمی‌خواهد فرد گناهکار هلاک شود، بلکه توبه کرده و به‌سوی او که چشمهٔ موهبت و رحمت است بازگشت کند؛ زیرا «خداوند خدای ما را رحمتها و مغفرت‌ها است هرچند بدو گناه ورزیده‌ایم.» (دانیان ۹:‌۹)

در کتاب مقدس، معنای بخشش در مفهوم بخشیدن دُیون درک می‌شود. به این معنی که خدا با بخشیدن فرد، دیون وی را می‌بخشد (اعداد ۱۹‌:‌۱۴). چنانکه خداوند گناهان کسی را ببخشد، دِین او کاملاً رفع خواهد شد. «به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است، به همان اندازه گناهان ما را از ما دور کرده است.» (مزمور ۱۲:‌۱۰۳) و «زیرا به حسب ارادهٔ خدا عصیان، رفع شده و گناهان کفاره گشته است.» (اشعیا ۷:‌۶)

بخشش گناهان تنها توسط فیض و موهبت خداست؛ زیرا فعل انسان متناهی نمی‌تواند دین و قرض انسان را نسبت به خدای نامتناهی، ازلی و ابدی جبران کند.

بنابراین، بخشش حقیقی نه به حسب شریعت و افعال انسانی، بلکه صرفاً توسط فیض خدا و به‌واسطهٔ عمل نجات‌بخش عیسی مسیح حاصل می‌شود؛ زیرا از طریق مسیح بخشش پدر برای کسانی که به او ایمان می‌آورند‌حاصل می‌شود. مسیح، کلمهٔ خدا، بار گناهان آدمیان را بر خود می‌گیرد تا آنان نزد خدا عادل محسوب شوند؛ زیرا «… برهٔ خدا که گناه جهان را بر می‌دارد!» (یوحنا ۱: ۲۹) و به حسب خون اوست که گناهان ما آمرزیده شده، دیونمان پرداخت می‌شود.

نیز، مسیح قیام کرده که تمامی قدرت آسمان و زمین به او داده شده است، به کلیسای مجید خود این قدرت بخشش گناهان را عطا کرده است «… گناهان آنانی را که آمرزیدید، برای ایشان آمرزیده شد و آنانی را که بستید، بسته شد» ( یوحنا ۲۰: ۲۳). لذا، به کلیسا این قدرت داده شده است تا بخشایش تمام کسانی را که توبه کرده‌اند و به عیسی ایمان آورده‌اند، اعلام کند.