ایام روزه
پولس نخستین کسی بود که انجیل را در غلاطیه اعلام کرد. او رفت، اما دیگر معلمان مسیحی کارش را ادامه دادند. این معلمان، نوایمانان غیریهودی را قانع میکردند برای آنکه پیروان «شایستهٔ» مسیح باشند، باید همهٔ شریعت موسی را که ختنه را نیز شامل میشد، بپذیرند و نگاه دارند.
خود پولس از اطاعت بردهوار از تمام شریعت تا آزادی پُرجلال در مسیح سفر کرده است. او نمیتواند درک کند که چرا کسی باید در جهت عکس این مسیر سفر کند. او غلاطیان را نادان میخواند و آنان را متهم میکند که تحت تأثیر سِحر و افسونند. سپس شروع میکند به ردیفکردن مجموعهای از مباحث فشرده تا شنوندگانش را مجاب کند که این موقعیت را ترک کنند: مرگ مسیح بر صلیب برای گناهان آنان و عطای روح.
معلمان تازه دربارهٔ موسی بسیار سخن میگویند. پولس به پیش از موسی و چهرهای بسیار قدیمیتر استناد میکند: ابراهیم. ابراهیم شریعت نداشت، با این همه خدا او را پذیرفت. چرا؟ زیرا ابراهیم همچون مسیحیان اولیه به خدا اعتماد کرد و همان اعتماد، پارسایی محسوب شد.
ما برای نگهداشتن شریعت یهود، همچون غلاطیان تحت فشار نیستیم، اما چون آنها در معرض این خطریم که اجازه دهیم محور ایمانمان تغییر کند یا بارهای تازه را در زندگی خود یا دیگر مسیحیان بپذیریم. حال باید بینیم کجاست که باید سر عقل بیاییم؟