پولس هنوز در حال تدارک استدلال خود است. او دو دیدگاه رقیب، و حتی متضاد را در دو نقطه در مقابل یکدیگر قرار میدهد و آنها را برای بازی نهایی آماده میسازد.
در یک طرف، گفتهای را داریم که پولس نامهاش را با آن شروع کرد، همان نقل قول از حبقوق نبی که میفرماید: «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.» (رومیان ۱:۱۷)
اما در نقطهٔ مقابل این، پولس شواهد فراوانی گردآوری کرده تا دیدگاهی مخالف آن را در خصوص وضعیت بشر در حضور خدا ارائه دهد. او در دو فصل اول از رومیان، هشدار میدهد که بههیچوجه در موقعیتی نیستیم که دیگران را داوری کنیم، و اینکه بشر به این گرایش دارد که ریاکار و دروغگو باشد. اکنون یک سلسله نقل قولهای محکومکننده ارائه میدهد که برگرفته از مزامیر، در ترجمهٔ یونانی آنهاست، ترجمهای که مشهور به «سپتوآگینت» است؛ هیچکس پارسا نیست؛ همه روی برگردانده و بیارزش شدهاند.
در اینجا پولس بیش از هر نامهٔ دیگر خود، از کتب مقدس یهودیان نقل قول میکند، با این انتظار که مخاطبینش در پیشزمینهای که این نقل قولها را عرضه میدارند، با او سهیم گردند. در اینجا هیچ چیزی نیست که آن نوع تفکری را که امروزه معمولاً رایج است، توجیه کند، تفکری که بیشتر شبیه به اسلام است، و میگوید که باید بکوشیم اعمال نیکمان بیشتر از اعمال بدمان باشد.
خدا امین و وفادار است، خدا راستگو است- اما در پیشگاه او زبان ما قاصر است و نمیتوانیم ادعایی داشته باشیم. تنها پاسخ ما میتواند سکوت باشد، و باید منتظر بمانیم تا خدای محبت راهی برای گرفتاریهایمان فراهم سازد.