یکشنبه ۷ خرداد

شریعت خدا و نجات بشر

زیرا هیچ بشری با به جا آوردن اعمال شریعت، در نظر خدا پارسا شمرده نمی‌شود، بلکه شریعتْ گناه را به ما می‌شناساند.

رومیان ۳: ۲۰

زمان مناسب و کاملی که خدا برای فرستادن پسر خود به جهان انتخاب کرد، سبب شد که پیام آزادی‌بخش انجیلِ حیات از قدرت و نفوذی مضاعف برخوردار شود. بت‌پرستان حق‌جویی که اسیر عقاید پوچ و بی‌معنی بودند، به‌ناگاه با این پیام آزادی‌بخش روبه‌رو شدند که مسیحای موعود یهود در شخص عیسی پا به جهان ما نهاده است. همچنین، آنان دریافتند که عیسی در اقتدار الهی و ابدی خود، به هرکس که ایمان آوَرَد قدرت اطاعت کامل از شریعت خدا را عطا خواهد کرد.

از یک‌سو، این پیام برای آن گروه از یهودیانی که اجرای شریعت را ضامن رستگاری خود می‌دیدند، به‌هیچ‌وجه خبر خوشایندی نبود. اما از سوی دیگر، تا کنون خبری خوش‌تر از این به گوش غیر‌یهودیان بت‌پرست نرسیده بود؛ چرا که نجات از مجازات گناه و تقرب به حضور خدای خالق و یگانهٔ یهودیان، بدون نیاز برای پیوستن به آیین دشوار  یهود، تنها از طریق ایمان و تسلیم به خداوندی مسیح به آنها ارزانی شده بود.

بدین ترتیب، مادامی که یهودیان فخر می‌فروختند به شریعت کاملی که از خدا دریافت کرده بودند، پولس که خود یک یهودی زاده بود، به همه اعلام می‌کرد که شریعت از هیچ ارزشی برای رستگار‌کردن انسان و غلبهٔ او بر گناه برخوردار نیست؛ چرا که گناه بر تمامی بشر، منجمله یهودیان، سلطه پیدا کرده است و هیچ‌کس در نظر خدا پارسا نیست. پولس برای متقاعد‌کردن یهودیان، از سخنان داوود، بزرگ‌ترین پادشاه یهود وام می‌گیرد که: «همه گمراه گشته‌اند، و با هم باطل گردیده‌اند. نیکوکای نیست، حتی یکی.» (مزمور ۱۴: ۳)

پذیرش این تعلیم برای بسیاری از یهودیان که تمامی تاریخ و هویت آنها به شریعت گره خورده بود، ناممکن به‌نظر می‌رسید. اما، آیا به‌راستی پولس سعی بر این داشت که ارزش شریعت را تنزل داده، آن را بی‌اعتبار کند؟ به‌راستی که چنین نبود. تنها نگرانی پولس، درک ناقص یهودیان از مقصود خدا برای اعطای شریعت و کاربرد اشتباه آنان از این هدیهٔ خدا بود. شریعت، بیانگر معیارهای عالی خدا بود که انسان با سنجیدن خود با آن می‌توانست به نقص و گناه خود پی ببرد. یهودیان به عوض نگریستن خود در آینهٔ شریعت و پی‌بردن به سیرت گناه آلود خود، این آینه را ضامن نجات خویش قرار داده بودند.