کتابمقدس، تنها منبع راستین حقایق الهی
«زیرا وحی هیچگاه به ارادهٔ انسان آورده نشد، بلکه آدمیان تحت نفوذ روحالقدس از جانب خدا سخن گفتند.» دوم پطرس ۱: ۲۱
یکی از نگرانیهای رسولان مسیح این بود که بعد از رحلت آنها کلیسا چگونه به حیات خود ادامه خواهد داد، بهویژه اینکه روحالقدس آنها را متوجه معلمین دروغینی کرده بود که عدم توجه به تعالیم آنها، آیندهٔ تعلیم راستین کلام خدا را به خطر انداخته، مسیری متفاوت و مرگبار را در پیش روی کلیسا قرار میداد. درست به همین دلیل، پطرس رسول در نامهٔ دوم خود سعی بر این دارد که با اخطار در مورد ظهور این معلمین دروغین، هرچه بیشتر کلیسا را بهطرف درک بهتر حقیقت نجاتبخش کلام خدا هدایت کند.
ازاینرو، برای جلب توجه هرچه بیشتر مسیحیان به حقایق الهی، پطرس در نامهٔ خود به یک تفاوت عمده بین کلام راستین خدا و تعالیم معلمین دروغین اشاره میکند. او بار دیگر به تجربهٔ خود، یوحنا و یعقوب در بالای کوه رجوع و یادآوری میکند که آنها با چشمان خود جلال خدا را در دگرگونی سیمای عیسی مشاهده کردند. پطرس توضیح میدهد که این رویداد عظیم که با شنیدن صدای خدا از آسمان همراه بود، یک داستان ساختگی و ابداعشده بهدست انسان نبود، بلکه واقعهای بود که سه تن از شاگردان مسیح با چشمان خود آن را مشاهده کرده بودند. بدین ترتیب، او تمام تعالیمی را که در تضاد با گفتههای او و سایر رسولان مسیح قرار داشت باطل شمرده، آنها را جزو ابداعاتی انسانی که سبب هلاکت شنوندگان خود میشوند، بهحساب میآورد.
با این سخنان، پطرس کلام راستین خدا و کلام ساختگی انسان را از یکدیگر تفکیک میکند تا همه بدانند آنچه را که او بهعنوان شاهد عینی کارهای مسیح به آنها تعلیم میدهد از خداوند دریافت کرده و خود او مطلبی به آن نیفزوده است. بدین شیوه، او بر مصون از خطا بودن و در نتیجه قابل اطمینان بودن مطلق کتب مقدس تأکید میکند تا بدینوسیله مخاطبین خود را ترغیب کند که بهغیر از کلامی که از او و سایر رسولان مسیح شنیدهاند، به تعلیم متفاوت دیگری دل نسپارند؛ چرا که تنها روایت آنها از زندگی و تعالیم عیسی است که معتبر بوده و بر تحقق کلام انبیا پیشین صحه میگذارد.
حقیقت کتابمقدس، چیزی جز تجربهٔ راستین مردان خدا نیست که تحت نفوذ روح القدس از جانب خدا برای ما سخن گفتهاند.
Bible Study
دوم پطرس ۱: ۲۱
زیرا وحی هیچگاه به ارادهٔ انسان آورده نشد، بلکه آدمیان تحت نفوذ روحالقدس از جانب خدا سخن گفتند.
* دوم پطرس ۱: ۱۲ – ۲۱
وحی کتب مقدّس
12پس این امور را همواره به شما یادآوری خواهم کرد، هرچند آنها را میدانید و در آن حقیقت که یافتهاید، استوارید. 13آری، مصلحت چنین میدانم تا آنگاه که در این خیمه ساکنم، شما را از طریق یادآوری برانگیزانم، 14زیرا میدانم بهزودی این خیمه را وداع خواهم گفت، چنانکه خداوندِ ما عیسی مسیح مرا آگاهانید. 15از این رو هر چه در توان دارم خواهم کرد تا بتوانید پس از رحلتم همواره این امور را به یاد آورید.
16زیرا آنگاه که ظهور پرقدرتِ خداوندمان عیسی مسیح را به شما اعلام میکردیم، از پی افسانههایی که زیرکانه ابداع شده باشند نرفته بودیم، بلکه کبریای او را به چشم دیده بودیم. 17زیرا از خدای پدر، جلال و اکرام یافت و سروشی از جلال کبریایی به او در رسید که، «این است پسر محبوبم که از او خشنودم.» 18ما خود بر آن کوه مقدّس با او بودیم و آن سروش آسمانی را به گوش شنیدیم.
19به علاوه، کلامِ بس مطمئن انبیا را داریم که نیکوست بدان توجه کنید، چرا که همچون چراغی در مکان تیره و تار میدرخشد تا آنگاه که سپیده بردَمد و ستارۀ صبح در دلهایتان طلوع کند. 20قبل از هر چیز، بدانید که هیچ وحیِ کتب مقدّس زاییدۀ تفسیر خودِ نبی نیست. 21زیرا وحی هیچگاه به ارادۀ انسان آورده نشد، بلکه آدمیان تحت نفوذ روحالقدس از جانب خدا سخن گفتند.
* دوم پطرس ۲: ۱ – ۲۲
معلّمان دروغین و هلاکت آنها
1امّا در میان قوم، انبیای دروغین نیز بودند، همانگونه که در میان شما نیز معلّمان دروغین خواهند بود که پنهانی بدعتهای مهلک خواهند آورد و حتی سَروری را که ایشان را خریده، انکار خواهند کرد و اینگونه، هلاکتی سریع بر خود فرو خواهند آورد. 2بسیاریْ فجور ایشان را پیروی خواهند کرد، و به سبب آنان راه حق مذمّت خواهد شد. 3ایشان از طمع، با توسل به سخنان فریبنده، از شما بهرهکشی خواهند کرد. امّا محکومیتشان که از دیرباز رقم خورده، بیکار ننشسته و نابودیشان نخوابیده است!
4زیرا اگر خدا بر فرشتگانی که گناه ورزیدند رحم نکرد، بلکه ایشان را به تَه هاویه افکند و در سیاهچالهای تاریک محبوس کرد تا برای داوری نگاه داشته شوند؛ 5و اگر بر دنیای قدیم نیز رحم نکرد، بلکه بر آن عالَمِ بیدینان توفان فرستاد و تنها نوح، آن واعظِ پارسایی را، با هفت تن دیگر محفوظ داشت؛ 6و اگر شهرهای سُدوم و عَمورَه را خاکستر نمود و به نابودی محکوم کرد و عبرتی ساخت از سرانجام بیدینی، 7و لوطِ پارسا را که از فجور بیدینان به ستوه آمده بود، رهایی بخشید - 8زیرا آن مردِ پارسا هر روزه در میان ایشان به سر میبرد و روحِ پارسایش از دیدن و شنیدن کردار قبیحشان در عذاب بود - 9پس خداوند میداند چگونه پارسایان را از آزمایشها برهاند و گنهکاران را برای مکافاتِ روز داوری نگاه دارد، 10بخصوص آنان را که در پی تمایلاتِ فاسدِ نَفْس خویشند و اقتدار خداوند را خوار میشمارند.
اینان چنان گستاخند و متکبّر که از اهانت به بزرگان آسمانی پروایی ندارند؛ 11حال آنکه حتی فرشتگان که از قدرت و اقتدار بیشتر نیز برخوردارند، هرگز به هنگام اعلام محکومیتِ خداوند بر این بزرگان، اهانتشان نمیکنند. 12در مقابل، اینان در اموری اهانت میورزند که از آن هیچ شناختی ندارند. آنان همچون وحوش عاری از شعورند که تنها تابع غرایز خویشند و زاده شدهاند تا به دام افتند و هلاک گردند. پس بسان وحوش نیز هلاک خواهند شد 13و در سزای آن بدی که کردهاند، بد خواهند دید. تفریح اینان عیش و عشرت در روز روشن است. لکههای ننگی هستند که حتی به هنگام شرکت در ضیافت با شما، از غرقه شدن در لذات فریبندۀ خویش دست برنمیکشند. 14چشمانی دارند پر از زنا که از گناه کردن سیر نمیشود. این ملعونان، سستمایگان را اغوا میکنند و در طمعورزی بسی چیرهدستند! 15راهِ راست را ترک گفته و با در پیش گرفتن راه بَلعام بن بِعور که مزد ناراستی را دوست میداشت، گمراه گشتهاند. 16امّا بَلعام به سبب بدکرداریاش از زبان الاغی توبیخ شد. حیوان بیزبان همانند انسان سخن گفت و بر دیوانگی نبی لگام زد.
17این معلّمان دروغین، چشمههایی بیآب و بخارهایی رانده از تندبادند که تاریکی مطلق برایشان مقرر است. 18زیرا سخنان تکبّرآمیز و باطل میگویند و با بهرهجویی از تمایلات نَفْس و شهوتانگیزی، کسانی را که بهتازگی از چنگ گمراهان رستهاند، اغوا میکنند. 19بدیشان وعدۀ آزادی میدهند، حال آنکه خود بندۀ فسادند؛ چه، آدمی بندۀ هر آن چیز است که بر او مسلط است. 20زیرا آنان که با شناخت خداوند و نجاتدهندۀ ما عیسی مسیح، از فساد دنیا رَستند، اگر باز بدان گرفتار و مغلوب آیند، سرانجامشان بدتر از آغاز خواهد بود. 21بهتر آن میبود که از آغاز، راه پارسایی را نمیشناختند، تا اینکه پس از شناختن، از حکم مقدّسی که بدیشان سپرده شد، روی برتابند. 22پس آنان مصداق این مَثَلِ راستیناند که:
«سگ به قی خود بازمیگردد»،
و
«خوکِ شسته شده، به غلتیدن در گِل.»
