جمعه ۷ مهر

کلیسا و قلمرو یهودا

«و او بدیشان گفت: «به سرورتان چنین بگویید: ”خداوند می‌فرماید: از آنچه شنیده‌ای، یعنی از سخنان کفرآمیز خادمان پادشاه آشور دربارۀ من، مَهَراس.”»

دوم پادشاهان ۱۹ : ۶ 

شرح وقایع تاریخی عهدشکنی و ارتداد هر دو مملکت اسرائیل، یعنی قلمرو شمالی با دوازده پادشاه و مملکت یهودا، قلمرو جنوبی با شانزده پادشاه در کتب پادشاهان مکتوب شده تا ثبات همیشگی سه موضوع زیر الگویی برای همهٔ اعصار باشد:

۱- سرکشی، عهد‌شکنی، بت‌پرستی و ارتداد مستوجب داوری و نزول پیالهٔ خشم خداوند می‌گردد؛

۲- پیام‌ها، هشدارها و وعده‌های خداوند که توسط انبیای راستین بیان می‌شوند، تغییر ناپذیرند و به یقین محقق می‌شوند؛

۳- خداوند وعده‌دهندهٔ امین است و همواره بر عهد خود پایبند. رحمت او به‌طور مطلق قابل اطمینان و زوال‌ناپذیر می‌باشد.

در چهاردهمین سال سلطنت حزقیا، سنحاریب سلطان خودکامهٔ آشور، شهرهای حصاردار یهودا را محاصره و در کمال وقاحت و نخوت به قدوس اسرائیل کفر گویی کرد و شأن متعالی او را به سخره گرفت (دوم پادشاهان 18: 13). حزقیا همانند جد خود داوود، در هر شرایطی جویای خواست خداوند بود و همواره به او توکل داشت (دوم پادشاهان 18 : 17 – 19). لذا، به نشانهٔ ماتم و حزنی که هنگام توهین به ساحت قدوس اسرائیل گریبان‌گیر او شد، جامه درید و پلاس دربَر کرد (اشعیا 37: 1). او آن روز را هنگامهٔ مصیبت و مشقت قوم خواند و برای تضرع به معبد رفت و از کاهنان خواست که پلاس پوشیده، نزد اشعیا روند تا او را از اهانت‌های سنحاریب آگاه ساخته و برای مجازات آشور و ترحم به بازماندگان قوم نزد خداوند شفاعت نمایند.

خداوند نیز به‌واسطهٔ اشعیا، حزقیا را از ارادهٔ خود آگاه ساخت و فرمود: «مهَراس زیرا به‌ سبب نام خود و به‌خاطر بندهٔ خود داوود از یهودا دفاع خواهم کرد.» این دفاع دادگرانه از جمله اعمال عظیم خداوند در مقام هم‌پیمان وفادار و غیور قوم بود که تجلی تابناک فیض لایزال وی را مبرهن ساخت. غیرتی که خداوند برای نجات سرزمین یهودا نشان داد، متضمن برقراری ملکوت ماشیح موعود از دودمان داوود بود. رهایی از محاصرهٔ سنحاریب در دوران سلطنت حزقیا، بیعانهٔ نجات قطعی «اسرائیل روحانی» هنگام برقراری سلطنت جاودان عیسی‌مسیح است.

داوری‌ها و رهایی‌های تاریخی که آشکارا به دست خداوند انجام شده‌اند، کراهت خدا  نسبت به بت‌پرستی، بی‌عدالتی و تشریفات ریاکارانهٔ عبادی را نشان می‌دهند و تأکید دارند که روحیهٔ توبه‌کاری و دل طاهر، هزاران‌هزار بار بیشتر از هر قربانی ذبح کردنی و ریختنی باعث خشنودی وی می‌گردند.