یکشنبه ۱۴ بهمن

جان کول‌تران (John Coltrane)، نوازندۀ آمریکایی ساکسیوفون و آهنگساز سبک جاز (۱۹۲۶-‏۱۹۶۷؛ آمریکایی/م.)، زندگی متلاطم و پرفراز و نشیبی داشت. با این حال، سرانجام در اثر ایمان به مسیح، در زندگی خود به ثبات دست یافت و توانست بهترین آثارش را خلق کند. زیباترین آلبوم او، «محبت اعلا» نام دارد. وی در دوره‌ای که در مناطق مختلف برنامه اجرا می‌کرد، در یک شب خاص، بهترین اجرای خود را ارائه داد. همه چیز، از نواختن گرفته تا گروهش و تماشاچیان، در لحظه‌ای بسیار شیرین، دست‌به‌دست هم دادند تا نقطۀ اوج زندگی هنری‌اش را رقم بزنند، همان کاری که به‌خاطر آن می‌زیست. یکی از اعضای گروهش که جاز می‌نواخت، شنید که کول‌تران، در لحظه‌ای که صحنه را ترک می‌کرد این دو کلمه را بر زبان آورد: «نونـْک دیمیتیس» (Nunc dimittis؛ به زبان لاتینی، یعنی «مرخص فرما»/م.). دو نبی، حنا و شمعون، زندگی خود را در معبد سپری می‌کردند. آنها وقت خود را صرف دعا، اعلام کلام خدا و مهم‌تر از همه، انتظار برای نجات موعود الهی کرده بودند. وقتی عیسای نوزاد را به منظور آیین تقدیم به معبد آوردند، ایشان هر دو تشخیص دادند که این همانی است که انتظارش را می‌کشیدند. واکنش ایشان متفاوت بود. حنا شروع کرد به بیان حقیقت به هر کسی که مشتاق شنیدن بود.‏ نخستین کسی که مکشوف‌شدن خدا را اعلام کرد، یک زن بود، همان‌طور که نخستین اعلام‌کنندۀ رستاخیر عیسی نیز یک زن بود، مریم مجدلیه. سپس شمعون سخن گفت. او هرآنچه که انتظارش را کشیده بود و هرآنچه که مراحل مختلف زندگی‌اش را به آن نقطه هدایت کرده بود، در چهرۀ ظریف این نوزاد یافت. ما هرگز نخواهیم دانست که او چگونه به این حقیقت پی برد. فقط می‌دانیم که پی برد. شمعون گفت: «اکنون ای خداوند، می‌توانم همچون مردی سعادتمند، جهان را وداع گویم. کاری را که برای آن آمده بودم، به‌انجام رساندم. ”نونک دیمیتس“.»