دعا برای اِعطای برکات خدا در عهد قدیم، جزو دعوت کاهنان بود. در اینجا، در آیات ۲۴-۲۶، متنی پر صلابت هست که ایشان میبایست بهکار ببرند. این متن شامل برکتی سهگانه است و هر سطر آن دارای دو بخش است. کلمهای واحد در هر برکت و در همان جای مؤکـّد بهکار رفته است، یعنی نام خدای اسرائیل، «خداوند». زیرا قدرت برکت فقط این است: «نام مرا بر بنیاسرائیل بنهید». در عهد جدید، عیسی آن کاهن اعظم ماست، هم او که «در همان حال که برکتشان میداد،… به آسمان برده شد» (لوقا ۲۴:۵۱)، و از شفاعت کردن برای ما باز نمیایستد (عبرانیان ۷:۲۵). در یوحنا، فصل ۱۷، عیسی نزد «پدر» دعا میکند تا آنان را که «به قدرت نام خود به من بخشیدهای، حفظ کن، تا یک باشند، چنانکه ما هستیم.» (یوحنا ۱۷:۱۱). این نامی است که «پسر» به آنان شناسانده است، «تا محبتی که تو به من داشتهای، در آنها نیز باشد، و من نیز در آنها باشم» (یوحنا ۱۷:۲۶). نام خدا تغییر نکرده است. اما عیسی اِعطای نام الهی را در بطن حیات الهی مکشوف میسازد که همانا واقعیت ابدی تثلیث است. ما کماکان میتوانیم از کلمات اعداد ۶: ۲۴-۲۶ استفاده کنیم، اما در عین حال، برکت پدر و پسر و روحالقدس را دعا میکنیم، تا «محبتی که تو به من داشتهای، در آنها نیز باشد»، همان نام خدا بر همگی ما.