این سرود عظیم دربارۀ مسیح بهعنوان کسی که در او همه چیز قوام دارد، قلب پنهان و مرکز هستی که در او همه چیز آغاز میشود و همه چیز برای او ساخته شده است، در نظر ما تناقضی غافلگیرکننده جلوه میکند؛ زیرا آن را به فاصلۀ اندکی پس از عید میلاد میخوانیم. هنوز میتوانیم با چشم ذهنمان بچۀ کوچکی را در آخور ببینیم که انگشتان ظریفش را بازمیکند و میبندد و برای آرامش یافتن به سینۀ مادرش پناه میبرد. لیکن، او همان کسی است که «پیش از همه چیز وجود داشته» و «همه چیز در او قوام دارد». منطق، تفکیک این مصادیق را میطلبد، اما دل بهتر میداند و روح آنها را – همانگونه که همه چیز قوام یافته است − با هم جمع میکند.
اما مسیح به دنیایی میآید که به نظر میرسد تقریباً هیچ چیز آن دوام و قوام نمییابد و شاعر نیز این را میداند که: «اشیا از هم میپاشند، کانون را یارای نگهداری نیست». ماتم پیامبرانۀ ویلیام باتلر ییتس در کتاب شعر «بازآمدن» گویاتر از هر چیز بهنظر میرسد و به همین دلیل است که ظهور مسیح در جهان تا این حد حیاتی است. از اینرو، این آیات همچنین اعلام میکنند که ما زمانی «بیگانه با خدا، و در افکار خویش دشمن او» بودیم. و به همین خاطر، مسیح بهعنوان آشتیدهنده میآید. هستی در او قوام یافته است؛ اکنون او ما را، یعنی گمگشتههای بیگانۀ خلقت نیکویش را، فرامیخواند تا در او کانونِ قوام را بیابیم، محبتی را که میتواند آشتی دهد.
Today's Prayer
خدای قادر!
که ما را به شیوهای شگفتانگیز به صورت خود آفریدی
و دیگر بار به شیوهای شگفتانگیزتر احیایمان کردی
در پسرت عیسای مسیح؛
همچنان که او آمد تا در انسانیت ما شریک شود،
عطا کن که ما در زندگی الهی او شریک شویم؛
او که زنده است و با تو پادشاهی میکند
در اتحاد با روحالقدس،
خدای واحد، از حال تا ابدالآباد.
Bible Study
کولسیان ۱:۱۵-۲۳
مسیح، صورت و مظهر خدای نادیده است و نخستزاده و بالاتر از همهٔ مخلوقات. زیرا به وسیلهٔ او هر آنچه در آسمان و زمین است، دیدنیها و نادیدنیها، پادشاهان، حكمرانان و اولیای امور آفریده شدند، آری تمام موجودات به وسیلهٔ او و برای او آفریده شدند. او قبل از همهچیز وجود داشت و همهچیز به وسیلهٔ او با هم ارتباط پیدا میکند. او سر و منشاء بدن یعنی كلیساست و نخستین كسی است كه پس از مرگ زنده گردید تا تنها او در همهچیز مقام اول را داشته باشد. زیرا ارادهٔ خدا بر این تعلّق گرفت كه او دارای الوهیّت كامل باشد. و به وسیلهٔ مسیح، همهچیز را با خود آشتی داد و به وسیلهٔ ریختن خون مسیح بر روی صلیب، صلح و دوستی بین خدا و هر آنچه در آسمان و زمین است، برقرار گردید. شما زمانی از خدا دور بودید و با کارها و افكار شریرانهٔ خود با او دشمنی داشتید، امّا اكنون او به وسیلهٔ مرگ جسمانی مسیح شما را با خود متّحد ساخته تا شما را پاک، بیعیب و بیآلایش به حضور خود بیاورد، البتّه به شرط اینكه ایمان خود را از دست ندهید، محكم و استوار بمانید و آن امیدی را كه در وقت شنیدن انجیل به دست آوردید، ترک نكنید. این همان انجیلی است كه در سرتاسر جهان اعلام گردیده و من «پولس» خادم آن هستم. '
مزمور ۱۱۱
خداوند را سپاس باد! خداوند را در میان قوم او، با تمامی دل خود خواهم ستود. کارهای خداوند چقدر عالی است، کسانیکه به آنها علاقه دارند، دربارهٔ آنها تفکّر میکنند. تمام کارهای او پُرشکوه و با عظمت است و عدالت او جاودانی. کارهای عجیب او فراموش نشدنی است، زیرا خداوند رحیم و مهربان است. روزیِ ترسندگان خود را میرساند و پیمان خود را هرگز فراموش نمیکند. او با دادن سرزمین بیگانگان به قوم خود، قدرت خود را به آنها نشان داد. کارهای خداوند با عدالت و راستی و احکام او همه، قابل اعتماد میباشند. همهٔ آنها پایدار و ابدی هستند، زیرا بر عدالت و راستی بنا شدهاند. به قوم خود آزادی بخشید و با آنها پیمانی ابدی بست. او مقدّس و پُر قدرت است. ترس از خداوند شروع حکمت است. او به کسانیکه از او اطاعت میکنند، فهم و شعور میبخشد. او را تا به ابد سپاس باد!'
یوحنا باب ۲
دو روز بعد، در قانای جلیل جشن عروسی برپا بود و مادر عیسی در آنجا حضور داشت. عیسی و شاگردانش نیز به عروسی دعوت شده بودند. وقتی شراب تمام شد، مادر عیسی به او گفت: «آنها دیگر شراب ندارند.» عیسی به وی پاسخ داد: «این به من مربوط است یا به تو؟ وقت من هنوز نرسیده است.» مادرش به نوكران گفت: «هرچه به شما بگوید انجام دهید.» در آنجا شش خمرهٔ سنگی وجود داشت، كه هر یک در حدود هشتاد لیتر گنجایش داشت و برای انجام مراسم تطهیر یهود به كار میرفت. عیسی به نوكران گفت: «خمرهها را از آب پر كنید.» آنها را لبالب پر كردند. آنگاه عیسی گفت: «اكنون كمی از آن را نزد رئیس مجلس ببرید.» و آنها چنین كردند. رئیس مجلس كه نمیدانست آن را از كجا آورده بودند، آبی را كه به شراب تبدیل شده بود چشید، امّا خدمتكارانی كه آب را از چاه كشیده بودند، از جریان اطّلاع داشتند. پس رئیس مجلس داماد را صدا كرد و به او گفت: «همه، بهترین شراب را اول به مهمانان میدهند و وقتی سرشان گرم شد، آن وقت شراب پستتر را میآورند امّا تو بهترین شراب را تا این ساعت نگاه داشتهای!» این معجزه، كه در قانای جلیل انجام شد، اولین معجزهٔ عیسی بود و او به وسیلهٔ آن جلال خود را ظاهر كرد و شاگردانش به او ایمان آوردند. بعد از آن عیسی همراه مادر، برادران و شاگردان خود به كفرناحوم رفت و چند روزی در آنجا ماندند. چون عید فصح یهود نزدیک بود عیسی به اورشلیم رفت. در معبد بزرگ، اشخاصی را دید كه به فروش گاو و گوسفند و كبوتر مشغولند، و صرّافان هم در پشت میزهای خود نشستهاند. پس با طناب شلاقی ساخت و همهٔ آنان را با گوسفندان و گاوان از معبد بزرگ بیرون راند و سکّههای صرّافان را دور ریخت و میزهای آنها را واژگون ساخت. آنگاه به كبوتر فروشان گفت: «اینها را از اینجا بیرون ببرید. خانهٔ پدر مرا به بازار تبدیل نكنید.» شاگردان عیسی بهخاطر آوردند كه کتابمقدّس میفرماید: «غیرتی که برای خانهٔ تو دارم آتشی در وجودم برافروخته است.» پس یهودیان از او پرسیدند: «چه معجزهای میكنی كه نشان بدهد حق داری این كارها را انجام دهی؟» عیسی در پاسخ گفت: «این معبد را ویران كنید و من آن را در سه روز برپا خواهم كرد.» یهودیان گفتند: «ساختن این معبد چهل و شش سال طول كشیده است. تو چطور میتوانی آن را در سه روز بنا كنی؟» امّا معبدی كه عیسی از آن سخن میگفت بدن خودش بود. پس از رستاخیز او از مردگان، شاگردانش بهیاد آوردند كه این را گفته بود و به کتابمقدّس و سخنان عیسی ایمان آوردند. در آن روزها كه عیسی برای عید فصح در اورشلیم بود اشخاص بسیاری كه معجزات او را دیدند، به او گرویدند امّا عیسی به آنان اعتماد نكرد، چون همه را خوب میشناخت و لازم نبود کسی دربارهٔ انسان چیزی به او بگوید زیرا او به خوبی میدانست كه در درون انسان چیست.'