یکشنبه ۸ مرداد

آفرینش نوین

«و آن تخت نشین گفت: “الحال همه چیز را نو می‌سازم.» و گفت: «بنویس، زیرا که این کلام امین و راست است.”»

مکاشفه ۲۱: ۵

اولین صفحات کتاب مقدس با آفرینش دنیایی نیکو که محصول ارادهٔ خدا است آغاز می شود: «خدا دید که نیکوست» (مکاشفه ۱: ۴؛ ۱۰؛ ۱۲؛ ۱۷؛ ۲۱؛ ۲۵؛ ۳۱). آخرین صفحات کتاب‌مقدس نیز با رؤیایی از آفرینش نوین آغاز می‌شود، آفرینش نوینی که گناه در آن راهی ندارد؛ زیرا خود خدا در آن ساکن است: «و در آن هیچ قدس ندیدم زیرا خداوند خدای قادر مطلق و بره قدس آن است. و شهر احتیاج ندارد که آفتاب یا ماه آن را روشنایی دهد؛ زیرا که جلال خدا آن را منور می‌سازد و چراغش بره است.» (مکاشفه ۲۱: ۲۲ – ۲۳).

فصول ۲۱ و ۲۲ مکاشفهٔ یوحنا، این پیدایش نوین را برای ما توصیف می‌کند. همه چیز می‌بایست ناپدید شود، آسمان‌ها و زمین قدیمی یا به عبارتی تمامی جهان؛ زیرا خدا اراده فرموده است تا آسمان‌ها و زمینی نو بیافریند، چیزهای قدیمی کاملا از بین خواهد رفت و جهان نوینی که به‌طور کامل «ملکوت خدا» است، آفریده خواهد شد.
خدا اراده فرموده است تا دنیای ملال‌آوری که به «… به عرق پیشانی‌ات نان خواهی خورد…» (پیدایش ۳:۱۹)، دنیایی که با درد و رنج و مرگ اجین است، به دنیای نوینی که در آرامش و سعادت جاودانی است تبدیل شود: «و خدا هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد. و بعد از آن موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد دیگر رو نخواهد نمود زیرا که چیزهای اول درگذشت.» (مکاشفه ۲۱: ۴)
این دنیای نوین از هم اکنون در مسیح آغاز گردیده است و در روز خداوند به کمال خواهد رسید؛ زیرا برگزیدگان خدا با وجود اینکه در این دنیای سقوط کرده ساکنند، اما در طریقی گام بر می‌دارند که مقصد و مقصود آن خدای تعالی است، هر چند ممکن است سختی‌ها، آزارها و جفاها عارض ایشان شود، اما نهایت این راه، سعادت جاودانی است.