«من» در آیۀ ۱، به چه کسی اشاره دارد؟ این آخرین اشاره به شخصیتی است که در طول کتاب اشعیا از او بهعنوان «خادم» نام برده شده است.
این احتمال وجود دارد که این «خادم»، خود اشعیا باشد. پیام او، یعنی خبر خوشی که او برای یهودیان ستمدیده به ارمغان آورده، مانند ریسمانی فصلهای مختلف این کتاب را به یکدیگر پیوند میدهد. او برای قومی در تبعید، از امید رهایی سخن گفته است.
از دیدگاهی دیگر، «خادم» را میتوان تمام قوم خدا در طول سالهای پس از تبعید دانست. آنان عملاً مشغول بازسازی شهرهای ویرانشده بودند. قرار بود یهودیان برکات عظیمی را بهعنوان پاداش در ازای تحمل سختیهای چندین دهه دریافت کنند. ایشان نیز در ازای آن، میبایست قومی باشند که عدل و انصاف را پیشۀ خود میسازند.
علاوه بر اینها، مسیحیان همواره به عیسی به دیدۀ تحققبخش نقش «خادم» نگریستهاند. خود او نیز در هنگام موعظه در ناصره، بر این امر صحّه گذاشت و خود را همان شخصی معرفی کرد که موضوع این بخش از اشعیا را تشکیل میداد (لوقا ۴:۱۶-۱۹). عیسی در اینجا بخشی را که در مورد انتقام خداست حذف کرد، زیرا انگاری که میدانست نجات جهان با محبت امکانپذیر است، نه با خشونت.
با این حال، باید این را درک کنیم که «من» میتواند به هر یک از ما نیز اشاره داشته باشد. مسیحیان فراخوانده شدهاند تا در هر مکان و زمانی خادمان دنیایی نیازمند و محتاج باشند. روح خدا پیروان عیسی را به هر جا که قلب کسی شکسته یا به کسی ظلم شده یا فقیری وجود دارد، میفرستد. این کلمات شما را به یاد چه کسانی میاندازد و خدمت به آنان برای شما چه معنی خواهد داشت؟